imtay.

In hun nieuwste, en overigens schitterende, videoclip laat Absynthe Minded ook eens de niet-toeristische kant van Gent zien: Envoi!

muziektekst:

My verses stand gawping a bit
I never get used to this
They lived here long enough
Enough!

I send them out of the house
I don’t wanna wait
Until their toes are cold
Enough!

I wanna hear the humming of the sun
Or that of my heart,
Hardening
Enough!

They don’t screw classically
They babble commonly
And bluster nobly
Enough! Enough!

(Refrein)
In winter their lips leap
In spring they lie flat at the first warmth
They ruin my summer
And in autumn it’s girls and a broken heart

For another twelve lines on this sheet
I’ll hold my hand over their head
And then I’ll kick them out
Enough!

Go and pester elsewhere, one-cent rhymes
Find somebody who cares
Enough!

Go now on your high feet
This is where the graves laugh
When they see their guests
Enough!

One corpse on top of the other
Go now and stagger to her
Whom I do not know
Enough! Enough!

(Refrein)

originele tekst van Hugo Claus:

Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze ‘t huis uit, ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.

Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.

Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.

Met dank aan aardling en Peter Dedecker

De Belgische voetbalinfrastructuur mag dan al niet de meest moderne in de wereld zijn, op sommige Spaanse velden -in vierde klasse weliswaar- gaat het er nog iets primitiever aan toe (let op de draagberrie)

Ik lees niet veel. Veel te weinig eigenlijk. Alleen als het moet. Toch hou ik van boeken. Niet om ze te lezen, wel om ze te hebben. Want boeken zijn speciaal. Doorheen hun pagina’s van cryptische tekens, voor iedereen gelijk, maar daarom niet herkenbaar, kom je dingen te weten die ontsproten zijn uit grondig onderzoek, of beter nog, reinste fantasie. Verhalen die iemand wil delen met de wereld.

Er zijn veel te veel verhalen in deze wereld. Teveel tekens, teveel pagina’s, te veel boeken. Je kan ze onmogelijk allemaal lezen. De auteur mag zeker zijn dat hij zijn verhaal slechts met een miniem deel van de wereldbevolking kan delen. Toch komen er elke dag boeken bij. Elke dag opnieuw delen mensen hun verhalen met andere mensen. Om eraan te verdienen. Bitterweinig dan nog. Of gewoon om iets te delen. Iets van zichzelf, om niet vergeten te worden vooraleer de fantasie of de werklust opdroogt. Gelukkig komen er elke dag boeken bij. Want boeken zijn speciaal.

Boeken ruiken lekker. Zeker als ze wat verweerd en muf zijn. Ze ruiken zelfs nog beter als ze al ontelbare jaren stof verzameld hebben. Voor mij geen boekenwinkel met de nieuwste Aspe of Stieg Larsson alsjeblief. Geef me eerder een bibliotheek. Ik hou van een bibliotheekboek met vergeelde bladzijden, vol koffievlekken, en achtergebleven gerochel van de lener die me voorafgegaan is. Dat zijn de goede boeken. Verzamelingen van tekens die al jaren in de kast staan, en nog steeds hun verhalen delen met de wereld. Boeken die al zo lang meegaan dat hun leven, vaak letterlijk, nog slechts aan een zijden draadje hangt. Van die boeken hou ik.

Zeker wanneer er doorheen die jaren van lezend terrorisme, door de terrorist nieuwe tekens zijn achtergelaten. Annotaties en markeringen, die soms nog interessanter zijn dan het verhaal zelf. Ze creëren een nieuw personage. Een personage dat er helemaal niet toe doet, maar daarom juist zo interessant is. Ik stel me vaak de vraag in welk huis mijn bibliotheekboek nog gelegen heeft. Wat die vorige lezer er van vond en waarom hij het nodig vond die ene passage te onderlijnen. Om zeker déze tekens met de wereld te delen? Om met driedubbele onderlijning duidelijk te maken dat net dàt de essentie van het hele verhaal is?

Ik doe het ook. Subtiel, maar toch. Een klein ezelsoor aan mijn favoriete bladzijde; een accidentele potloodtrek onder de zin die me meest aanstaat. Zojuist heb ik nog een papiertje gestoken bij de mooiste foto in het fotoboek ‘Belgicum’ van Vanfleteren dat ik in de Gentse bibliotheek uitgeleend heb. Niet een papiertje dat ik zelf gescheurd heb! Het stak er al in. Bij een lelijke foto! Een foto die mijn voorganger blijkbaar wel de moeite vond, maar ik niet. Het is nu mijn boek! Ik doe ermee wat ik wil! Totdat ik het terug moet brengen en mijn opvolger het papiertje wellicht weer van plaats zal veranderen. Hij of zij creëert dan weer een nieuw personage dat wijst naar een andere foto die je zeker gezien moet hebben. Mijn personage is dan voorgoed vergeten. Vervangen door iemand die jonger is. Maar met een beetje geluk heeft mijn keuze iemand beïnvloed. Of in ieder geval aan het denken gezet. ‘Waarom kiest die nu die lelijke foto eruit!?’

Zoals bij elke Scorsese-film: ik kijk er naar uit!

Het kan soms druk zijn in Gent. Tijdens de Gentse Feesten bijvoorbeeld. Maar ook in een periode waarin je het niet meteen verwacht -eind september- is manoeuvreren door de Gentse binnenstad net iets minder evident dan anders. Het academiejaar is weer begonnen. Een dag vroeger dan vorig jaar. Een gewone doorstart voor de meesten, een compleet nieuw begin voor sommigen.

Er zijn weer een hoop eerstejaars gearriveerd in Gent. Allemaal kleine spaarlampjes waarvan de opstarttijd stukken trager is dan die van de inmiddels gerodeerde gloeilampen. Spaarlampen met een laag wattage zijn het, die ook nog een beetje sputteren wanneer het tijd is om licht te geven. Maar uiteindelijk komt het wel goed. Met wat geduld en aanmoediging gaan ze wel aan het branden.

De meeste studentenverenigingen deden er vandaag daarom alles aan om hun nieuw bloed zo goed mogelijk op te vangen. Zo kwam ik vandaag tussen de Blandijn en ‘t Zuid zo’n zeven groepen op-en-neer slungelende spaarlampjes tegen, begeleid door iemand die wel wist van waar hij/zij kwam én naartoe ging. Ze gaven daarbij ook deskundig en educatief verantwoord commentaar zoals: ‘Dat hier is de Boekentoren, waar je boeken kan uitlenen en euhmm, kan zitten’. Dat klopt als een koe die de waarheid in een bus stopt. Ik moet eerlijk toegeven dat ik in de Boekentoren ook niet meer doe dan af en toe een boek oppikken en eventjes gaan zitten, totdat ik het kopieerapparaat kan inpikken voordat de dichtstbijzijnde schurk, die daar ook al een half uur zit te wachten, me voor is.

Het is bangelijk, die eerste uniefdag. Het maakt niet uit hoe je ‘bangelijk’ interpreteert. Aan de ene kant is die eerste dag overweldigend en demotiverend (denk maar aan het fameuze, ‘kijk eens links, kijk eens rechts’-zinnetje), en aan de andere kant zo ongelooflijk spannend! Het is de eerste dag van je nieuwe carrière (of flop). Sommige spaarlampen zullen breken en voor altijd een zwak lichtje in de duisternis blijven. Maar anderen zullen schijnen en lang meegaan! Spaarlampen zijn de toekomst. Of dat maken ze ons toch wijs.

De klok lezen is moeilijk. Ik heb er soms nog moeite mee. Ik lijk altijd te vergeten welke wijzer nu weer voor wat staat. Je mag zelfs van geluk spreken als er tegenwoordig nog cijfers op je uurwerk staan.

Dan zijn de dieren betere kloklezers. Het varken wordt wakker als het licht wordt. Of wanneer zij daar zin in heeft. Wat er ook eerst komt. Die heeft geen klok. Dat gaat vanzelf. Hoewel…. Meestal worden alle dieren gewekt door een gemeenschappelijke klok. Door het beest dat wellicht nooit tot Mister Animal zal verkozen worden, maar daarom niet minderwaardig is. Door de haan.

Elke ochtend wanneer de zon over het fijne lijntje schuift, dat algemeen als het einde van de wereld wordt beschouwd, en dat wij zo mooi ‘horizon’ noemen, kraait de haan. ‘Wakker worden wereld! De zon staat aan deze kant van onze rechthoekige planeet!’ Je moet weten dat de dierenwereld wetenschappelijk nog niet zo ver staat als de mensenwereld. Zo vertrouwen ze nog op de staart van de zwart-witgevlekte melkkoe om aan te geven uit welke richting de wind komt, wat natuurlijk tot enige onnauwkeurigheid kan leiden wanneer de koe in kwestie meer natuurlijke gassen produceert dan gewoonlijk. Die techniek wordt bij mensen alleen nog in het westhoek gehanteerd.

Ik vraag me eigenlijk af of de haan een geliefd dier is. Het probleem is dat het geen snoozeknop heeft. Wanneer wij het gekrijs van onze wekker bui zijn kloppen we er gewoon op, en met een beetje geluk zwijgt dat ding dan. Nuja, als je een haan op de kop klopt zal hij ook wel zwijgen vermoed ik. Maar dan krijg je weer problemen met Gaia. En wat dat met kleine dieren zoals kevers en mieren, die zich, zelfs met behulp van een keukentrapje, serieus moeten rekken om nog maar aan de poot van een haan te komen?

Nee, de haan is geen populair dier. Zeker niet als hij het spel van licht, horizon, en kraaien niet heel goed onder de poot heeft. Zo woont er hier wat verder een haan die, ondanks veel tegenkanting, doodsbedreigingen, en veel snoozekloppen op zijn kop, nog steeds elke nacht om 3 a.m. de plaatselijke fauna wekt. Dat is geen pretje hoor! Niet voor de dieren en niet voor mij. Zijn gekraai zet namelijk een hele kettingreactie op poten. Wanneer de haan kraait maakt hij zijn buur, de ezel, wakker. Nu moet je weten dat de ezel geen goede slaper is. Hij apprecieert het dus niet dat hij wakker wordt gemaakt, net nadat hij in slaap is gevallen. Bij gevolg begint de ezel te balken. Die maakt dan weer de honden wakker, die vervolgens de konijnen uit hun hol doen kruipen. Uit woede beginnen die dan op de grond te stampen, waardoor de vissen, door de trilling van de grond, ook wakker worden en vervolgens uit woede, maar tot groot jolijt van de katten, in en uit het water beginnen springen. Maar slaperige katten zijn geen goede jagers en raken snel gefrustreerd wanneer er weer eens geen onverwerkte fishsticks op het menu zullen staan. Katten trekken zich meestal van niets aan, maar als het om hun eten gaat kunnen ze verdomd vervelend doen. Hier in de buurt hebben ze zelfs hun eigen klaaglied gecomponeerd.

De haan is niet geliefd. Niet bij de dieren, en zeker niet bij mij! Weg met de haan! Maak er hanensoep van! Hanenfricassee of Coq au Vin! Of laat ze racen, voor ons entertainment! Plant ze een pacemaker in! Niet aan het hart, maar in de poten, zodat wanneer ze vertragen, de pacemaker er voor zorgt dat ze blijven lopen. Ze zullen zo buiten adem zijn, les coqs sportives, dat ze niet meer kunnen kraaien. Een sterk plan, al zeg ik het zelf, maar het vergt misschien iets te veel werk. Maar ik heb misschien een eenvoudiger plan. Wat dacht je van ‘snooze’ op hun kam te schrijven?

De Ronde van Spanje is vandaag van start gegaan. In de regen! En in Nederland! Niet echt logisch allemaal, maar daarom niet minder leuk. En zoals bij elke grote ronde stellen Evelien, Rivka en ik elk een ploeg samen bij Tour Champion. Dit is alvast de mijne:

kopman: Basso

beschermde renners: Boom, Horner

luxe ploegmaat: Millar, Cancellara, Nocentini

knechten: Sanchez Pimienta, Moinard, Martinez De Esteban

Het is een gewaagde ploeg, maar hopelijk doet ze het beter dan mijn Tourploeg, waar ik niet veel succes bij gehad heb. Binnen drie weken zullen we het weten.