imtay.

Even een klein vraagje?
“Het is toch nog geen september he?” Waarom staat er dan al in bijna elk relcamenboekje: “terug naar school!?!”

Flauwerikken

We hoopten begin deze maand allemaal op een “propere” Tour de France. Het begon allemaal mooi. Basso, Ullrich, Mancebo en de halve Astana-Wûrth ploeg werd nog voor de ronde van start ging eruit gegooid vanwege dopinggebruik. Het werd ook een mooie tour. Verrassingen tot en met, vooral in de zeventiende rit naar Morzine. In die etappe haalde Floyd Landis verschroeiend uit naar zijn tegenstanders door ze op 8 minuten achterstand te rijden. In de tijdrit, twee dagen nadien, kon hij het geel terugnemen om die vervolgens rustig naar Parijs te rijden. Maar wat blijkt nu?

Blijkbaar is er begin deze tour toch nog (minimaal) één dopingzondaar kunnen van start gaan. Jawel, Floyd Landis! Na zijn krachttoer in die bewuste zeventiende rit bleek dat hij een teveel aan testosteron in zijn bloed had (testosteron bevordert de kracht en het uithoudingsvermogen van een renner). Dus was Landis’ wanhoopspoging die dag niet zozeer wanhopig, maar eerder berekend. Alleen door vroeg aan te vallen kon hij genoeg tijd terugnemen op zijn concurrenten, en stilvallen ging hij uiteraard niet doen.

Als ook het b-staal positief test, wordt dit misschien een van de zwaarste klappen in het wielrennen sinds jaren.

Het is te hopen dat alles maar een groot misverstand is, maar die kans is volgens mij vrij klein. Een ding staat wel vast. Het wielrennen wordt elk jaar spannender en spannender. “Zou hij iets gepakt hebben of niet?”

Alvast proficiat aan Oscar Pereiro, nummer twee uit de eindstand.

Ik wou jullie gewoon even op de hoogte brengen van een paar kleine veranderingen op “imtay.”

1. nieuwe pagina, “france”, met foto’s van mijn kleine vakantie naar Nord – Pas de Calais.
2. aanpassing van “my friends” (nieuwere foto’s).
3. alle foto-pagina’s hebben een zwarte achtergrond gekregen om het contrast met de foto’s te verhogen.
4. dit blogje is ook vrij nieuw, hoewel er toch al redelijk wat bezoekers komen. Ik wou wel nog zeggen dat je ook kan reageren op de blogs door onderaan (elk artikeltje) op “comments” te klikken. Dan kan je een berichtje achterlaten. Je moet je dan wel eerst registreren bij blogspot, maar dat is niet zo een groot werk.
   

groetjes, Tim

Het zwarte gat is er weer. Gedaan met elke dag rond de klok van half 3 voor de televisie te gaan zitten. De Tour de France is weer voorbij. Je kijkt er een heel jaar naar uit. Wie gaat er winnen? Wie worden de grote verliezers? Beste sprinter? Hoeveel Belgische ritzeges? En dan, plots, is het gedaan. Alle sprints, tijdritten, bergritten zijn gereden. Alleen de laatste rit blijft nog over. De triomftocht over de elyzeese velden. Pas wanneer de Arc de Triomphe volledig in zicht is breekt de course open. De snelheid wordt opgedreven, de sprinters naar voor gebracht, de tourwinnaar afgeschermd. En dan, talloze aanvallen, die vroeg of laat toch terug opnieuw worden opgeslokt door het peloton. De laatste kilometer breekt aan. Hincapie en Popovych proberen nog een laatste keer. Maar het helpt niet. Steegmans sprint met McEwen in het wiel naar voor. McEwen komt uit het wiel en lijkt het te gaan halen. Maar dan, dan komt uit het niets het beest uit het noorden. Genoemd naar de dondergod vliegt de noorman naar McEwan toe. Hij scheurt er voorbij. Met een laatste jump gooit hij zijn wiel over de streep, en dan pas beseft hij het. “Thor Hushovd gagne sur les Champs-Elysees” galmt door de speakers.

De Tour is weer eens voorbij. Landis pakte het geel, McEwen het groen, Rasmussen de bollen en Damiano Cunego is de beste jongere. De Belgen hebben geen ritzeges gepakt, maar we hebben wel vier dagen de gele trui in bezit gehad. Nog 349 nachten slapen, en de proloog in Londen staat op het programma. Pronostiekje? David Millar gaat nog eens winnen!

Vive le tour!

Frank vertelde gisteren op het weer dat het vandaag de warmste dag in zestien jaar zou worden. Het was dus de ideale dag om binnen te zitten, thuis te blijven, je op te sluiten in je kamer en een ganse dag te slapen. Wat doe ik? Naar de Gentse Feesten gaan! Wat is er typisch aan de Gentse Feesten: massa’s volk, opeengepakt door de straten slenteren, aanschuiven aan de drukbezochte ijskraampjes,…. Neen, het leek vandaag niet de dag om te gaan feesten in Gent. Maar toch zetten Rivka en ik door en kropen we al om twintig voor negen (veel te vroeg) de trein op. Nene, niet zo een moderne met airconditioning, maar zo een met oranje treinstellen (voor de mensen die die al ooit gezien hebben). Ik had er nog nooit opgezeten, maar het was eigenlijk wel een leuke ervaring. Tot mijn grote verbazing had dat treintje ook airco (een primitieve vorm, maar doeltreffend), en dan zwijg ik nog over de goed zittende zeteltjes. Maar ik geef toch nog altijd de voorkeur aan die moderne dingen hoor.

Na een anderhalf uur treinen (vrij snel in nmbs-termen) kwamen we aan in Gent Sint-Pieters. Ook daar had de zon blijkbaar geen vrije dag. Riv en ik wandelden (na 5 minuutjes werd dat slenteren) tot bij Stef op kot, die al uit het raam hing om “hoooi” te roepen. Het eerste wat we deden was ons op Stefs bed gooien. We hadden ocharme een kilometertje gewandeld en we waren al doodop door de brandende hitte (ik denk wel dat ik nu duidelijk genoeg ben geweest over het weer).

Het was al bijna middag en dus begonnen onze buikjes te knorren. Stef had dat al zien aankomen en daarom lag de pannenkoekenmix al op ons te wachten. Stef stond daar, als een echte keukenprinses, het deeg te maken, terwijl Rivka stilaan in slaap aan het sukkelen was. Ik had ook die neiging. Om zeven uur opstaand is vroeg hoor in de vakantie! Zoals een goede pannenkoek hoort te doen, mislukte de eerste, maar alle anderen waren best lekker. We hadden wel een klein probleempje met het suiker dat een blok beton geworden was, maar na een paar flinke botsingen met de tafel begonnen de suikerkristalletjes toch wat los te komen. Nadat we ons buikje vol gestopt hadden, onze schouders hadden ingesmeerd en ons van de nodige drank hadden voorzien waren we klaar om de strijd aan te gaan met de massa volk die zonder twijfel in centrum Gent zou ronddwalen. Maar toen we daar eenmaal aankwamen was onze verbazing groot. Daar was dus geen kat he! We liepen door Gent zoals je er op elke normale dag door het jaar zou rondwandelen. We moesten dus toch geen massa’s volk trotseren. Maar de hitte bleef toch parten spelen. Zelfs mijn vrijwel altijd aanwezige zin in een warme wafel was plots verdwenen. Water smaakte nog nooit zo goed. Hoewel…. Het Rode Kruis deelde omwille van de warmte zakjes water uit aan het voorbijkomende publiek. Laat me het even hebben over die zakjes water!

Punt 1: zo’n zakje is verschrikkelijk onpraktisch om vast te houden.
Punt 2: zo’n zakje is nog verschrikkelijker onpraktisch om aan te drinken.
Punt 3: het water in zo’n zakje is bijna even warm als de buitenlucht.
Punt 4: het water in zo’n zakje proeft ook meteen naar zo’n zakje.
Punt 5: het water in zo’n zakje proeft, zoals ik al zei naar het zakje, maar meteen ook naar de Leie (dat zegt genoeg he).

Om dan toch maar iets degelijks te kunnen drinken gingen we naar de “Tasty World”. Dat is een MacDonalds-achtig ding, maar dan met gezonde fruitsapjes en hamburgers. Echt de moeite waard om er eens een sapje te gaan drinken als je de kans hebt. Alleen al het personeel bezig zien is al grappig. Ze rennen er met z’n vijven rond op een veel te kleine oppervlakte met appelsienen, appels en ander fruit in de handen.

Wat later kuierden we verder door Gent. Tot vier uur althans want toen moesten we snel naar een of ander binnenpleintje want daar stond een absolute topact gepland. En een topact was het echt wel! Concerten van U2, Coldplay, Red Hot Chili Peppers en andere grote artiesten zijn niet te vergelijken met de stem, de image en de populariteit van deze artiest. Zijn eeuwige hoed, zonnebril en heerlijke Engelse uitspraak maken van hem de grootste Vlaamse artiest ooit! Jawel, ik heb het over (om het in zijn woorden te zeggen) “Misser Eddy Wally dames en heren!”

Riv, Stef en ik hadden elkaar beloofd er eigenlijk nooit een woord over te reppen dat we speciaal naar zijn optreden zijn gaan kijken, maar het is te mooi om niet te vermelden in dit blogje. We werden wel een beetje geviseerd door de andere “festivalbezoekers”, voornamelijk bestaande uit bejaardentehuizen en hun kleinkinderen. Wij kwamen niet om te lachen met Eddy, wij kwamen uit diep respect voor de man. We wilden absoluut de voorvader zien van andere topacts zoals Willy Sommers, Jo Vally, en moderner nog, Laura Lynn. Het moet echt gezegd worden, Eddy was op en top professioneel. De geluidsinstallatie was perfect, het podium prachtig en hij vroeg zelfs de mensen vooraan of ze hun parasols dicht wilden doen zodat het achterzittende publiek zijn prachtige jeugdige gezicht kon zien. Het verbazingwekkendst vond ik eigenlijk hoe dat (ooit) jong(e) (geweest zijnde) publiek inleefde in de muziek. Al na tien minuutjes stond de dansvloer voor het podium vol, en na elk nummer werden er namen van Eddy’s grootste hits geroepen, smekend of hij die wilde spelen. Jaja, Eddy Wally in concert was de moeite. Bij zijn volgende show in het Sportpaleis moeten we zeker gaan kijken!

Riv, Stef en ik begonnen al wat moe te worden, en dus zetten we ons neer op de trappen van het shoppingcentre op de korenmarkt. Daar was juist een bandje aan het soundchecken voor hun veelbelovende concert. We wachtten dus vol verwachting tot ze begonnen aan hun optreden, maar dat viel wel zwaar tegen! De muziek was niet slecht hoor, integendeel, maar een half uur soundchecken om daarna één nummer te spelen, komaan he! Gelukkig hadden we wat afkoeling van een strategisch goed geplaatste tuinslang met bijbehorende sproeier. Eigenlijk is het best wel grappig om de mensen te bestuderen die er onder gingen staan, of althans de manier waarop ze eronder gingen staan. Je kon ze indelen in vier groepen:

Groep 1: de kinderen => meteen, en zonder nadenken in het water gaan staan
Groep 2: tieners => eerste met de handen voorzichtig voelen om zich vervolgens volledig te laten doorweken.
Groep 3: de oudere medemens => de handen namaken om vervolgens met diezelfde handen door hun gezicht te wrijven.
Groep 4: de marginale medemens die al weken geen douche meer had gezien en het dus dringend nodig had.

De hitte werd ons toch wat teveel en dus wandelden we terug naar Stefs kot. Daar vielen we weer meteen neer op bed met opnieuw de neiging om in slaap te vallen. Maar lang uitrusten konden we niet, want Riv en ik moesten onze trein halen. We verlieten Stefje met een knuffel en kusje en stapten vervolgens de tram op richting station. Voor iedereen die de tram wil nemen in Gent, betalen is bijzaak hoor.Uiteindelijk stapten we op onze trein richting Sint-Truiden. We waren jammer genoeg niet de enigen. We hebben een tijdje moeten rechtstaan, maar vanaf Aalst viel het wel mee. We rustten wat uit, luisterden wat muziek en praatten wat totdat we afstapten in Sint-Truiden om vervolgens ook elkaar daaag te zeggen.

Ik kijk al uit naar de volgende uitstap.

PS: Stel je je vragen bij de “vliegmachines” in de titel? Bekijk het repertoire van Eddy maar eens.

Dat zinnetje hoor je elke dag wel ergens. Op televisie, radio, bij de boma, op café heeft iedereen het over hetzelfde: “Boonen heeft weer niet gewonnen! Hij is pas vierde. Hij kan het echt nemeer he!,…”
Mensen, jullie hebben allemaal groot ongelijk! Laat me verduidelijken met de overwinningen van dit seizoen op te noemen:

- Doha International GP
- Ronde van Qatar:
algemeen klassement
rit 1
rit 2
rit 3
rit 5
- Ruta del sol:
rit 5
- Parijs-Nice:
rit 1
rit 2
rit 4
- E3-prijs Harelbeke
- Ronde van Vlaanderen
- Scheldeprijs
- Ronde van Belgie:
rit 2
rit 3b
- Veenendaal-Veenendaal
- Ronde van Zwitserland:
rit1

Niet slecht he . En dan rekenen we sommige mooie ereplaatsen nog niet mee.

- Milaan – San-Remo: 4de
- Parijs-Nice: proloog: 5de
- Dwars door Vlaanderen: 5de
- parijs Roubaix: 2de
- een paar podiumplaatsen in de tour

EN: 4 dagen gele trui in de Tour! Onderschat dat niet hoor! Als een andere Belg dat geel binnehaalt staat heel het land in rep en roer (zie Marc Wauters een paar jaar geleden). Boonen haalt het geel binnen: “is het dat? En die rit dan?”
Eigenlijk zou Tom Boonen eens tot het einde van het seizoen een rustpauze moeten nemen. Dan gaat het publiek pas inzien wat een kampioen Tom Boonen wel niet is. Daarbij wil ik natuurlijk geen afbreuk doen aan alle andere Belgische wielrenners. Eigenlijk vind ik dat ze zelfs te weinig respect krijgen. Je moet maar een naar het programma “Tour 2006″ kijken. Ze praten toch over niemand anders dan Boonen. Dan vergeten ze wel het werk van mannen als Vansummeren, Cretskens, Aerts, Vansevenant en nog vele meer, die elke dag weer vooraan het peloton sleuren.

Ik denk dat iedereen Tom Boonen maar een tijdje gerust moet laten, en meer vertrouwen geven aan de andere Belgische topwielrenners.

Het was vandaag een leuk zonnig dagje. Normale mensen doen dan een terrasje, gaan zwemmen, lezen rustig een boek…. Neen, wat heb ik gedaan? Ik heb me vandaag opgesloten in een donkere zaal met verlichte voorwand, omgeven door luid geluid, krakende chipszakken en andere stresserende dingen (genaamd: Evelien, Rivka, Sakina, Dana, Michaël en Dorian). Jawel, ik ben naar de bioscoop geweest. Na een “kort” onderonsje besloten we eindelijk welke film we gingen kijken:

Hihi, nu kan ik de door iedereen gehate filmcriticus spelen (and I like it!). Me haten moeten de makers van United 93 me niet doen, want ik vond het een zeer goede film. Voor wie niet weet waarover U93 gaat, korte omschrijving:

Iedereen kan zich de beelden nog wel herinneren van 11 september 2001. Velen weten zelfs nog de plaats waar ze waren op het moment dat ze het nieuws hoorden. Wel, U93 vertelt het verhaal van de passagiers die aan boord waren van vlucht 93 van United Airlines. Dat was het enige vliegtuig dat niet op een gebouw gecrasht is. Dat kwam omdat de passagiers een poging ondernamen om de kapers te overmeesteren. De film geeft goed de paniek op het vliegtuig weer en daarbij ook de laatste gevoelens van de passagiers. Het ergst was eigenlijk dat iedereen aan boord wist wat hen te wachten stond. Ze hadden gehoord, door (afscheids)telefoontjes naar huis, dat er al twee andere vliegtuigen zich in het World Trade Center hadden geboord. Ze hadden meteen door dat hun hetzelfde te wachten stond. Daardoor hadden ze het gevoel dat ze de kapers moesten proberen overmeesteren, met het gekende vervolg.
United 93 was echt een bijzonder aangrijpende film. Je zat precies mee in het vliegtuig, overmand door paniek. Voor al wie binnenkort eens naar de bioscoop gaat: “United 93”

Maar wat heeft die film nu eigenlijk te maken met de titel van dit blogje? Let me tell you a story: We zaten met z’n allen in de bus, opweg naar het station toen Rivka (of weet ik wie) een wesp ontdekte. Meteen brak er onder het vrouwelijk gezelschap paniek uit. Iedereen begon plots over en weer te springen, te gillen enzoverder, enzoverder…. Het was zelfs zo erg dat niemand dat lieve beestje van Sakina’s rug durfde te halen. Ik heb me dan maar opgeofferd. Het was een lies wespje hoor. Hij zoemde zelfs een beetje. Uiteindelijk settelde het beestje zich achter de zetel, helemaal achterin de bus. De paniek verdween even totdat Dorian zei: “Oh, kom eens kijken, hier zit een heel nest”. Goed dat Dorian al snel begon te lachen want anders hadden er waarschijnlijk een paar aan de noodrem getrokken of door het venster gesprongen.

Nu moet je eens de vergelijking maken met wat er bij ons op de bus gebeurde, en wat er op vlucht 93 van United Airlines gebeurde. Op lijn H3 was het al voldoende dat er een wesp rondvloog om paniek te zaaien. Wat zouden ze gedaan hebben als ze op dat vliegtuig zaten…?

PS: Ik ben voor we naar de bioscoop gingen, ook nog even gaan shoppen met Stef. Ik wou alleen even zeggen: “Je hebt een heel mooi bloesje en een hele mooie tas gekocht. En je hebt daarbij zelfs nog niets zo heel lang getwijfeld .

Badmintonnen met felle wind: geen goed idee!
Stef en ik hadden gisteren het lumineuze idee om samen eens te gaan badmintonnen. Maar waar? Het park dan maar. We hadden wel niet meteen gedacht aan het ietwat slechtere weer. Het zonnetje scheen wel hoor, maar ook de wind was wakker. En dat was toch een klein probleem. Het is me vandaag dus opgevallen dat een badmintonpluimpje, ook wel een shutle genoemd (vraag me niet waarom), niet echt windbestendig is. Gevolg: Stef en ik hebben meer tijd besteed aan het oprapen van het “pluimpje” of het af en toe ook eens uit een boom schudden van het domste ding ooit (na Eddy de Mey).

Enkele sfeerfoto’s:

Ludo was zo blij met de foto die we hem gegeven hebben voor zijn afscheid dat hij me vorige week nog een kaartje heeft gestuurd. Vermits het een kadootje van ons allemaal was deel ik ook graag het kaartje met jullie.

er staat:

Het wereldkampioenschap voetbal 2006 is tot spijt van velen (en geluk van sommigen) afgelopen. Ik moet toegeven dat ik zelf niet zo’n voetbalfan ben, maar gisteren heb ik toch nog eens een volledige voetbalmatch gezien: de finale van de wereldbeker! (klinkt mooi he). Het was eigenlijk wel een leuke match, en vooral het resultaat beviel me: forza italia! Het begin viel wel wreed tegen. Die penalty voor Frankrijk, wat een lachertje. Als je als scheidsrechter daar al voor fluit, jàjà. Toen ik de bal tegen de lat naar beneden zag springen hoopte ik al “HIJ IS NIET OVER DE LIJN!”, maar ik had blijkbaar ongelijk. Die Fransen hebben nu toch ook altijd geluk he! Wel knap hoe Zidane (Zizou voor de vrienden, dus niet voor mij) het aandurfde die bal op die manier binnen te trappen. “à la Panenka” hoor en lees ik overal. Ik heb wel geen idee wie Panenka is/was, maar het klinkt goed he. Je hoort wel dat ik geen fan ben van het Franse nationale elftal, en dus was ik zeer tevreden toen Materazzi tegenscoorde. Vervolgens viel de wedstrijd een beetje stil tot een van de laatste minuten van de verlenging. Zidane had precies wat jeuk aan zijn hoofd, waarop Materazzi vriendelijk voorstelde om als krabpaal te dienen. Zidane ging daar gretig op in waarop scheidsrechter Elizondo na aandringen van vierde scheidsrechter Cantelejo rood trok. Het is toch wel een schande dat een man als Zidane zijn allerlaatste wedstrijd ooit zo moet eindigen. Wat een “kieke” is dat toch! Zo wil je je carrière toch niet eindigen! Volgens mij had Zidane gewoon bang dat hij een penalty zou missen. En hoe kan je dat het best ontlopen? Een rode kaart krijgen, inderdaad. En hoe krijg je het snelst een rode kaart? Voila, met een kopstoot. Hij was dan nog zo koppig om zelfs bij de uitreiking van de medailles niet meer buiten te komen. Wat denk ik ervan: zwak meneer Zidane, zwak!

In de kantlijn: Wat de Franse doelman Barthez betreft (hier beetje boven): “THAT HAD TO HURT!” Welke zichzelf respecterende mens doet zichzelf dat nu aan!