imtay.

Eén keer per jaar is er zo een wielerwedstrijd waar een heel seizoen van afhangt. Deze wedstrijd maakt je een keizer of ontkroont je tot hulpje. Ja, vandaag werd het wereldkampioenschap wielrennen betwist. The place to be: Salzburg. De topfavorieten: Valverde, Bettini, Vinokourov en natuurlijk Tom Boonen. De winnaar? Laat me je even vertellen hoe ik de dag beleefd heb.

Half 5 ’s ochtends: Ja, ik ben al zo vroeg wakker. Niet dat ik zozeer uitkijk naar het WK hoor. Ik heb gewoon een vervelende mug op mijn kamer zitten die me een hele tijd wakker houdt.

Half 10 ’s ochtends: Ik wordt opnieuw wakker. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik me binnen een half uurtje voor de teevee moet placeren. Ik draai me nog een keer om.

Tien voor 10 ’s ochtends: Tijd om op staan. Ik kruip uit mijn bed en zie aan mijn linkerkant het lijk van die vervelende mug liggen. (ik mep zelfs raak in het donker). Ik kleed me om en was me, en ga dan voor de teevee zitten. Ik zap naar canvas waar er nog een cartoon bezig is. Dat is leuk meegenomen bedenk ik me.

10 uur ’s ochtends: De generiek van sporza begint. Ik vraag me eigenlijk af wie er vandaag commentaar zal leveren. Natuurlijk hoop ik op Michel. Wie anders dan Michel! Groot is mijn verbazing als ik hoor dat zowel Michel, als Karl, als José op de commentaarpositie zitten. Hebben ze André Meganck buiten gezwikt? Geen erg, want alle drie zijn ze bekwaam genoeg om juiste informatie te leveren.

Vijfentwintig over 10 ’s ochtends: De renners maken zich klaar voor de start. Op de eerste rij staat het winnende land van vorig jaar: België. Boonen, Gilbert, Devolder,…., allen zien ze er ontspannen en gemotiveerd uit.

Half 11: De start! Alle renners starten zonder problemen. We zien een indrukwekkend beeld. De Belgische renners voeren het peloton aan in de eerste van 12 ronden (goed voor 265 km). Plotseling ontsnapt er een Colombiaan waar niemand de naam van lijkt te kennen.

Wat later komt er een volgende aanval. In de ontsnapte groep, één Belg, Jurgen Van Goolen. De kopgroep krijgt vrij spel en fietsen al snel een kwartier bij elkaar! Er moet in het peloton iets gedaan worden, en dus zetten de Zwitsers en Oostenrijkers (de thuisrijders) zich op kop.

Er is nog een klein kloofje tussen kopgroep en peloton wanneer Fabian Cancellara wegsprint. Samen met 13 renners, waaronder O’Grady, Pozzato, Di Luca, Sastre, Sanchez, Kasjetsjkin en de Belgen Devolder en Gilbert, rijden ze het laatste gaatje dicht. De nieuw gevormde kopgroep rijdt ongeveer 40 seconden bij elkaar.

Uiteindelijk wordt ook deze groep ingerekend, en kan alles opnieuw beginnen. De Italianen blijven aanvallen, maar elke keer worden ze terug ingerekend.

De laatste kilometer. Het is razend spannend! Tom Boonen doet nog mee voor de overwinning, maar ook Robbie McEwen, het zwarte beest voor Tom zit nog in het peloton. Wie gaat de sprint winnen? Nog 500 meter. De renners komen vanonder een brugje en plots is er een kleine breuk in het peloton. Valverde is weggesprongen samen met Sanchez, Zabel en Bettini.

De laatste 200 meter. Zabel zet aan. Gaat hij dan eindelijk wereldkampioen worden? Ik gun het hem, ik juich zelfs voor hem! Hij lijkt te winnen. “Komaan Zabel, komaan. Zabel, Zabel, Zabel, Zabel. Neen, niet Bettini, neen niet Bettini!!!”

De tevee zegt: “…en Bettini wordt wereldkampioen”

Ik ben zwaar teleurgesteld. Niet omdat Tom Boonen het niet heeft kunnen afmaken, eerder omdat Bettini gewonnen heeft. Ik had het Zabel zo gegund. Bettini daarentegen…. Ja, je merkt het, ik ben geen Bettini-fan. Vraag me niet waarom. Ik zie hem gewoon niet graag rijden. Net zoals Poalini trouwens. Maarja, het is nu eenmaal zo. De kleine Italiaan is wereldkampioen geworden. Misschien is het nu eindelijk gedaan met zijn gezaag van, “ik wil wereldkampioen worden”, en dan kan hij de komende jaren terug verliezen.

Volgend jaar zal het wellicht niets voor de Belgen worden. Dan wordt het Wereldkampioenschap betwist in Stutgard. Het parcours daar is wellicht iets te lastig voor de Belgen, vermits we geen echte klimmer hebben. Hieronder zie je een grafiek van het parcours volgend jaar.

Vandaag mochten we geen wereldkampioen afleveren, maar woensdag was dat anders. Want toen werd Dominique Cornu wereldkampioen tijdrijden bij de beloften. Er is dus toekomst in het Belgische wielrennen. Nu misschien ook nog eens een goede ronderenner?

Hij seizoen 2006 zit er nu weer bijna op. Nog een paar wedstrijden in oktober, en dan duiken we weer het veld in voor de cyclo-cross. Eigenlijk zie ik er wel tegenop om de volgende wielerwedstrijden nog te volgen. Bettini in de regenboogtrui? Vreemd!

Vandaag is aan het licht gekomen dat gangster Mohammed El Azzouzi, veroordeeld tot 10 jaar cel wegens car- en homejackings, is ontsnapt uit de gevangenis. Neen, hij is niet zojuist ontsnapt, hij is al weg sinds tien augustus. Na een dagje stappen (penitentiair verlof heet dat) kwam Mohammed ‘s anderendaags niet terug opdagen aan de gevangenis van Hasselt. Maar waar is hij dan? Laurette Onkelinx, minister van justitie legde volgende verklaring af:

“Die persoon had gevraagd om onder voorwaarden vroeger vrij te komen. Daarover beslist een commissie die onafhankelijk werkt van justitie. Dus, ik heb daarover niets te zeggen.”

De minister van justitie heeft dus niets te zeggen over de rechtspraak in België.

“Het is een magistraat die dat beslist. Die heeft geweigerd hem vroeger vrij te laten. De magistraat heeft dan gezegd dat vooraleer hij in aanmerking komt om vroeger vrij te komen, er een reclasseringsplan moet zijn. Met daarin penitentiaire verloven van één of twee dagen, om te zien of alles goed verloopt.”

Laat hem maar eens gaan lopen, dan zullen we wel zien of hij betrouwbaar is en terugkomt.

“Het penitentiair verlof heeft altijd bestaan. In 90 percent van de gevallen gaat alles goed. Maar ieder jaar zijn er een aantal mensen die niet terugkomen naar de gevangenis. Maar in de meeste gevallen vinden we hen terug.”

Maar soms ook niet. Dan spreken we over slimme criminelen. We moeten dus blij zijn dat we hun creativiteit de vrije loop kunnen laten gaan.

Het is nu alleen nog afwachten totdat ook Marc Dutroux nog eens een wandelingetje in het bos mag gaan maken.
Waar is de tijd toch gebeleven dat gevangenen nog tunnels moesten graven met een binnengesmokkelde lepel, om de vrijheid tegemoet te lopen.

Neen, ik heb niet een verkeerd pilletje genomen zodat ik bovenstaande verschijnselen vertoon, maar “Oz Arkske” blijkbaar wel.

Gisteren ben ik naar een concert van Ozark Henry geweest. Je kent hem wel: die ietwat verlegen grote mens met zijn vreemd kapsel, die af en toe ook nog eens een muziekalbum uitbrengt. Niet dat ik ervoor betaald heb hoor (zo rijk ben ik niet), maar dankzij Epson (die mannekes die printers maken) hadden Bart, Stef en ik een toegangsticketje voor de AB in Brussel waar Ozark Henry een paar nummertjes zou spelen.

We waren al vrij vroeg daar en dus dronken we nog iets in de foyer (door ons uitgesproken als fooier) nog een drankje. Ze hebben daar wel leuke “.jetons”. Het lijken net 20cent stukken, met een A en een B op. Eigenlijk is het wel grappig dat die Vlaamse zaal Ancienne Belgique heet he. Achja, het is wel een leuk zaaltje daar. Niet groot hoor, net iets groter denk ik dan de parochiezaal hier tegenover, maarja dat dacht ik van het Sportpaleis ook, toen ik daar voor het eerst binnenkwam. Na ons drankje genuttigd te hebben trokken we de zaal in. Phoe, we mochten niet naar de zitplaatsen. Die waren voor de VIPS (volledig imbeciele personen) gereserveerd. Dan gingen we maar via een stel andere deuren de zaal in, en tot onze grote verbazing zagen we dat daar nog bijna niemand was. We trokken dus al snel tot tegen het podium zodat we voor de rest van de avond een goed zicht hadden.

Na nog een beetje wachten kwam Ozark Henry (a.k.a.: Piet Goddaer) het podium op. Wat is me dat een spastische kerel. Hij kent buiten zijn songteksten blijkbaar maar één woord, “mercie”, en dat terwijl hij in zijn handen klapt. Maar dat is niet het ergste hoor. Het is moeilijk te omschrijven maar zijn voornaamste dansmove is verkrampt zijn handen bewegen terwijl hij zijn hoofd op-en-af schokt. Nja, het is een vage omschrijving, ik weet het, maar het valt moeilijk uit te leggen. Iets makkelijker te beschrijven is zijn ultieme dansmove: “het konijnenhuppeltje”. Wat heeft hij daar toch op 2 (blote) voeten op en af gesprongen! Zo net een centimetertje of 5 boven de grond. Ik denk dat het daarom was dat iemand uit het publiek af en toe eens “boskonijn” naar het podium toe riep.

Achja, het mag misschien een vreemde kerel zijn maar zijn concert was best wel goed. Eigenlijk beter dan ik verwacht had. Het was niet zo soft als dat ik dacht en uiteindelijk is Piet op zijn eigen vreemde manier nog wel een entertainer. Voor wie de kans heeft om Ozarkse te gaan bekijken en naar zijn muziek te luisteren: doen!