Ingedeeld onder: blog
Toemtoetoetoemtoemtoem
toetoemtoetoetoetoetoem
toemtoemtooeteeetoetodoo.
Ja zo klinkt ongeveer het themalied van de Bond films. We zaten dus vol verwachting naar het “grote” (ja, zaal 1 is een kleine zaal) scherm te kijken en wachtten hoopvol op het themalied. Danielleke (Daniel Craig, de nieuwe James Bond) kwam in beeld maar waar bleef dat themalied. Ha, het introfilmpje, nu moet het komen…. Niet dus! Nu hebben zijn ze niet alleen van Bond veranderd, maar ook de traditionele opener van elke Bond film! Waar gaat de wereld toch naar toe.
Het introfilmpje was eigenlijk al wel spectaculair. Het duurde ongeveer zo’n drie minuten. Net iets te lang als je mij vraagt, want na drie minuten naar rondvliegende kaarten zitten kijken heb je het wel gehad.
Ik ga niet teveel vertellen over het verhaal van “Casino Royal”. Eigenlijk komt dat vooral omdat er niet veel te vertellen valt. Het is een typisch “alleskunnende held versus een kwaadaardig genie” verhaal. Maar ach, wat doet het er toe, het is een Bondfilm, je mag niet te veel verwachten. Niet dat het verhaal geen inhoud had hoor. MI6 (de Britse inlichtingendienst) is op zoek naar een hele reeks terroristen. Via een zekere Le Chiffre hopen de 00’s onder leiding van M de terroristen op het spoor te komen. Le Chiffre is namelijk een soort bankier die het geld van terroristische organisaties beheert. Maar hij zit in de problemen. Hij heeft het geld dat voor de terroristen bedoeld was verloren, en hoopt via een spel poker in een casino ergens in Montenegro zijn verloren centen terug te verdienen. MI6 koopt zichzelf in het spel in om er voor te zorgen dat Le Chiffre niet wint. Op die manier wordt hij opgejaagd wild, en kan MI6 hem bescherming bieden, in ruil voor de namen van de terroristen. Ingenieus plan, niet? MI6 heeft wel één klein probleem. Wie is er in staat het rekenwonder Le Chiffre (goed gekozen nickname) te verslaan in een spelletje poker? Voila, James Bond treedt ten tonele. James is niet bepaald de lieveling van M, maar vermits ze niemand beter kan vinden voor de job wordt Bond benoemd tot 007. Hoe het verhaal uiteindelijk afloopt ga ik je niet vertellen. Een ding mag je wel al weten: het is zeer voorspelbaar!
Eigenlijk vond ik “Casino Royal” best wel een goede film. Het is geen stereotypische Bondfilm. Nuja, James loopt nog altijd zonder enige moeite aan bouwkranen omhoog, springt dan weer van die bouwkraan op een andere bouwkraan om vervolgens (en hier schuilt de verrassing) al vallend neer te komen op het dak van een gebouw. Ja, al vallend! Er zijn nog wel meer verrassende scènes. Op een bepaald moment vraagt de barman aan Bond hoe hij zijn whisky wil: “How woud you like you whisky sir, shaken or stirred? Waarop Bond antwoordt: “Oh, come on, why should I care!” Nu kan je makkelijk een zinnetje typen enkel bestaande uit lettertekens: “?????????”.
Gelukkig blijven er nog enkele vaste waarden. Bond kan zichzelf reanimeren (don’t try this at home) en er zijn natuurlijk weer twee nieuwe bondgirls te zien. Jammer dat bondgirl 1 Caterina Murino al vrij snel sterft, maar op die manier wordt er snel plaats vrijgemaakt voor bondgirl 2, Eva Green. Nog opvallend aan “Casino Royal” was de zeer “subtiele” sluikreclame van Sony. Je moet er maar eens op letten. Alle gsm’s en fototoestellen zijn afkomstig van het merk dat meer brokken maakt dan dingen repareert. Natuurlijk konden ook de automerken niet ontbreken. Zo cruisde Bond rond in een oogverblindende Aston Martin DB9 (die hij vervolgens in de prak reed) en in een Ford Mondeo (dit enkel op een uitstapje en in afwachting op zijn Aston Martin). Het viel ook op dat de bekende catch phrase “my name is Bond, James Bond” niet te horen was in de film, zo ook niet het bekende themalied. Tot op het laatste moment bleven we in spanning kijken en luisteren tot deze prachtige woorden en dit mooie melodietje onze zintuigen prikkelden. En ja hoor, op de laatste 10 seconden van de film kregen we het te horen en te zien:
“my name is Bond, James Bond”
Toemtoetoetoemtoemtoemtoetoemtoetoetoetoetoemtoemtoemtooe
teeetoetodoo
Ingedeeld onder: blog
7:45 ’s ochtends: Tim komt in’t school aan
Ja kwart voor 8 is eigenlijk wel wat vroeg voor me om in’t school aan te komen (meestal sta ik rond dat uur pas op), maar vermits ik niet met de fiets kon komen, en te lui was om mijn reeds 17 jaar oude voetjes nog verder te verslijten, zette mama me af met de auto. Eens in lokaal 8 (voor de niet-atheneummensen: ons vast lokaal tijdens de pauzes) aangekomen keerde de warmte weer. Nene, niet de liefelijke warmte van mijn medestudenten, eerder de radiatorwarmte. Mijn handen waren nog aan het ontdooien toen ik vertelde over mijn avontuur met de Coca-Cola-Christmas-Truck (zie vorige blog). Net toen ik Michaël vertelde over het overweldigende lichtspektakel kwam Eveke binnen en vroeg ze zich meteen af waar ik naartoe was geweest in’t weekend. De volgende dialoog volgde:
Eveke (//): “Waar ben je naartoe geweest dit weekend?”
Ik (*): “Naar Disneyland”
//: “ho, echt?”
* “Ja, natuurlijk”
//: “Zomaar even op en af?”
*: “Ja, we hadden zin om naar Disneyland te gaan, en dus zijn we gisterenmiddag vertrokken naar Parijs.”
//: “echt?”
*: “Ja, natuurlijk, zou ik daar over liegen?”
//: “Hoe was het daar?”
*: Goed, zoals anders. Alhoewel, ik vond het wel niet leuk dat ze het kasteel van Doornroosje hebben afgebroken!”
//: “HEBBEN ZE DAT AFGEBROKEN?!?”
*: “Ja, ze gaan daar een nieuw kasteel bouwen. Een rood met oranje bollekes”
//: “JA? Waarom?”
*: “’k weet het niet”
even een stil en droevig moment
*: “Eveke, dat is niet waar wat ik je juist verteld heb hoor, ik ben niet naar Disneyland geweest”
//: “hooo”
tien minuten later
//: “Tim?”
*: “Ja?”
//: “Waarom hebben ze nu eigenlijk dat kasteel afgebroken?”
Dat was zo een beetje onze ochtend. Eveke had de toon al gezet voor de rest van de dag.
De bel rinkelde en dus gingen we nog vlug een examentje biologie maken (ja, dat waren we bijna vergeten). Om kwart over 9 stonden we al terug buiten, en gingen we vervolgens nog maar wat drinken in het meest beruchte café in Sint-Truiden: “de Klok” (bekend om zijn wilde fuiven met de grootste hits van Frans Bauer). “De Klok” is zelfs gevaarlijk voor de gezondheid! Ik zat aan de muurkant. Normaal verwacht je daar zo een lange bank, in “de Klok” is die er dus niet. Met gevolg: ik wil wat opschuiven, en val dus gewoon van mijn stoel! De vloer in “de Klok” is dan weer vrij zacht, want echt pijn had (en heb) ik niet na het stoelincident.
Nog een dialoogje tussen Eveke en mezelf:
//: “Gaan we nog iets eten is Hasselt?”
*: “Ik denk het wel”
//: “Ofja, ik ga niets eten deze middag, ik eet wel genoeg cornflakes tijdens de film”
*: “Smacks, Frosties of Choco’s?”
//: “Haja, popcorn dus”
aangekomen aan Kinepolis
We waren veel te vroeg en dus doken we weer een café in. Nu ik er bij nadenk hebben we daar niets gedronken, hebben we daar alleen gepoold (jaja, dit voltooid deelwoord heb ik moeten opzoeken). Ondanks mijn schitterende stoelincident in “de Klok” had ik blijkbaar toch een geluksdag. Ik poolde tegen Dorian (die dat vrij goed kan, en ik helemaal niet), en toch won ik! Maarja, als je 2 ballen achterstaat en die dan in 1 shot kan wegspelen, om dan vervolgens de zwarte bal nog weg te spelen, dan heb je wel geluk he!
in zaal 1 van Kinepolis
Ingedeeld onder: blog
Iemand die een paar straten verder woont, had een Coca-Cola Christmas Truck gewonnen die vanavond zou langskomen. Heel de wijk was toegestroomd om het symbool van het kapitalisme te zien. Natuurlijk stonden ook wij erbij. We mogen op z’n minst stellen dat we verrast waren toen de truck (een half uur te laat) kwam aangereden.
Ingedeeld onder: blog
In het KAST passen ze inderdaad wel het vakoverschreidend werken toe. Een examen chemie van 52 vragen volledig in het Engels en wellicht regelrecht van het internet geplukt. Mooi hoor! Morgen misschien een examen Nederlands in het Sanskriet?
