imtay.

Nu dat Sara “mooi geworden” is, is de gelijknamige VTM-serie er minder interessant op geworden op een of andere manier. De underdog verdween – en in dit geval kon je de vergelijking met een hond wel maken – en maakte plaats voor een semi-knap-Vlaams-dwergje. Maar geen nood, the beast will be back!

Gent organiseert op 21 juni de Sara fan-dag. Je kan er niet alleen de cast ontmoeten maar ook meedoen aan een look-a-like-wedstrijd. Damn wat gaat dat geven! Tevens zou je in het NTGent naar een preview kunnen kijken van de laatste(!) afleveringen van de telenovelle. Allen daarheen dus!

Beste mensen, we zijn er bijna vanaf! Hoewel ik “Sara” niet bepaald slecht vind mag het nu toch wel stilletjes aan stoppen. Dan kunnen we die zappers weer afpakken van de mama’s en zussen, en gezellig onderuit zakken met de hilarische (?) grappen van Ben Crabbé – het enige echte beest van Vlaanderen – in Blokken!

Ik ben ijverig aan het studeren, maar dat wil niet zeggen dat er daarom geen “quote van de week” is (hoewel het zo’n maand geleden is dat de vorige verscheen).

Deze quote kwam ik tegen in mijn cursus sociale en politieke leerstelsels van professor Doom (who else). Het gaat over de periode na de Franse Revolutie waarin de industrie tot volle groei kwam.

De ware Sturm und Drang taferelen speelden zich op het terrein van de industriële expansie af, niet op het toneel. De zelfbewuste ondernemers schreven de scenario’s en voerden de regie. De arbeidersbeweging ontgroeide haar kinderschoenen, en maakte er aanspraak op de samenleving te hervormen naar haar belangen. Zoals Hermen Gorter schreef:

“De lucht is vol van snaren waardoor het socialisme klinkt”, maar soms was het samenspel meer schijn dan realiteit.

Eigen voetnoot: Heeft CD&V tegenwoordig niet zowat hetzelfde probleem. De lucht is vol van snaren waardoor de staatshervorming klinkt, maar soms is het samenspel meer schijn dan realiteit!

Eergisteren stelde Coldplay zijn Europese concertreeks voor. En dan toch, ze komen naar België! Op 4 oktober meer bepaald. Vanmorgen werd de ticketverkoop gestart, en dus zat ik al om kwart voor 8 aan mijn macje om zeker tickets te bemachtigen.

En ja, ‘t was weer een miserie van jewelste! Van kwart voor 8 tot 9 uur heb ik constant proberen inloggen op de goformusic-(en teleticketservice) website. Tevergeefs, want toen de pagina “all the servers are busy” eindelijk verdween, was het al te laat. Het enige Coldplay-concert in België was al volledig uitverkocht! Geen Chris Martin en Viva la Vida voor dit persoontje dus. Ik kon me alleen maar troosten door me net als zovelen op een wachtlijst te zetten, in de hoop dat er nog een extra Coldplay-concert georganiseerd wordt. Dus beste Chris Martin, die ongetwijfeld deze blog leest, You would make me very happy if you guys would play one more concert in Belgium this year!

Achja, we moeten er maar mee leren leven eh. ‘t Is wel een beetje frustrerend als Jan Vereecke (Sportpaleis) simpelweg op de de radio verkondigt “Vorige week waren er nog problemen met de ticketverkoop voor de concerten van Tina Turner, maar vandaag is alles vlot verlopen.” ‘t Is inderdaad vlotjes verlopen, voor u! De centjes zullen wel vlotjes binnengelopen zijn! (U leest de teleurstelling in mijn lettertjes)

Het onmogelijke is gebeurd:

Michel Wuyts geeft commentaar in de aanloop van de sprint in de tweede rit van de Ronde van België:

“Boonen, dat ziet er goed uit. En heel veel ruimte. Dat moet lukken voor Steegmans! Opletteeen! Steegmans moet nu komen! Maar hij heeft zich laten wegdrukken. Allan Davis kan winnen. Al komt er hier nog iemand heel snel uit! Het is voor………………”

Stilte…. “Het is niet waar zeker? Michel weet het niet? Dat ik dat nog mag meemaken!”

Het was inderdaad een hele vreemde ervaring. De man die ons elke grote ronde weet te zeggen waar je goede wijn vindt, welke kastelen er te bezichtigen zijn en hoe de kuisvrouw in zijn hotel heette. En ook in België elk dorpscafé kent, inclusief de plaatselijke specialiteit en de leeftijd van de dochter des huizes! De man die van elke wielrenner de naam, voornaam, leeftijd, woonplaats, burgerlijke staat, studiekeuze, kleur van sokken en naam van het huisdier kent…. Toegegeven, ik kende Boris Sjpilevski (foto) ook niet. En ik betwijfel of we er de komende tijd nog iets van gaan horen. Maar desalniettemin was ik er toch eventjes ondersteboven van: “Michel weet het niet!”

Achja, hij moet niet alles weten. Zolang hij ons tijdens de soms lange en saaie ritten maar bezighoudt. En bij voorkeur er nog een paar memorabele uitspraken bij doet, zoals deze:

Omdat de term “Limburggevoel” toch opweg is om opgenomen te worden in de VanDale – zo vaak wordt het gebruikt – wil ook ik er even gebruik van maken.

Limburg doet het goed de laatste tijd. We hebben hier de laatste jaren nog nooit zoveel bezoekers over de vloer gehad als nu, de stroopfabriek van Borgloon won de Monumentenstrijd, Gert Steegmans won een rit in de Tour de France (tot zijn eigen verbazing) en Stef Wijnants verspreekt zich tegenwoordig veel minder in vergelijking met vroeger.
En binnenkort kunnen daar nog twee winnaars bijkomen! Oud-Rekem strijdt volop mee in de finale van “Het Mooiste Dorp van Vlaanderen”, en Exquisa moet alleen nog het Leuvense restaurant d’Hoogeschool verslaan in “Mijn Restaurant”.

Door het “Limburggevoel” dat ook spontaan in mijn opborrelt (vreemd werkwoord) vraag ik jullie nu om ervoor te zorgen dat Limburg nog twee winnaars erbij krijgt. Hoe doe je dat? Stemmen tiens!

Stem voor Oud-Rekem door hier te klikken of door te sms’sen naar 3238 met de boodschap “mooiste 1″. Stem wel snel want de wedstrijd loopt af op 28 mei om 12 uur!

Stem voor Exquisa door te sms’sen naar 3274 met de boodschap “Hasselt”.

Limburgers, haal uw “Limburggevoel” nog eens boven! En niet-Limburgers, een pseudo-Limburggevoel is aanleerbaar door veelvuldig te stemmen! Dus waar wacht je nog op?

Ik had dit gesprekje met mama gisterenavond:

“Ik heb hoofdpijn. Van al dat studeren waarschijnlijk. Mijn hoofd zit vol.”

- “Laat dan een boerke….”

“Ja, maar dan ontsnap al die leerstof.”

- “Hou dan uw tanden op elkaar. Dan ontsnapt alleen de lucht uit uw hoofd.”

Het is weer zover. Het festijn van korte rokjes, marcellekes en vreemde kostuumekes schittert ook dit jaar weer op onze (veel te kleine, zie hier) teevee: het Eurovisiesongfestival.

Ishtar is er jammer genoeg niet bij in de finale, maar toch word ik er vrolijk van. De korte rokjes zijn natuurlijk ook een pluspunt, maar de ongelooflijk slecht gezongen en belachelijke nummers doen een spontaan gevoel van gelukzaligheid in me losbarsten. Momenteel is een fake metalbandje alles (maar dan ook alles, het speeksel vliegt in het rond) aan ‘t geven, maar of dat veel stemmen zal opleveren…, ik betwijfel het.

Mijn absolute favoriet is Bosnië-Herzegovina, als is het maar om die hilarische breiende bruiden op de achtergrond (je moet het gezien hebben om van deze zin iets te begrijpen). Op nummer twee en drie mogen Oekraïne en Frankrijk het onder elkaar uitvechten. Frankrijk heeft gewoon een leuk nummer, net als Oekraïne, maar die laatste kan op iets meer sympathie rekenen omwille van het (hoe kan het ook anders) korte rokje.

Achja, ongetwijfeld wint er weer een of andere Oost-Europese blonde trut (behalve die van Oekraïne) en krijgen we volgend weer een Songfestival met presentatoren die de Engelse taal ergens tussen de goulash en de wodka geleerd hebben. Binnen een uurke of vijf (waarom duurt da festival eigenlijk altijd zo lang?) zullen we het weten.

‘t Is zowat een jaarlijkse traditie: de Lentequiz van het Atheneum in Sint-Truiden. Niet dat ik elk jaar meedoe, integendeel, dit jaar nam ik voor de eerste keer deel. Samen met Rivka, Michaël en Ivo (de papa van Rivka) zouden we eens tonen wie de echte slimmerikken van Sint-Truiden (en Hoepertingen) zijn.

Het ging best vlot, hoewel de vragen ons niet echt lagen. De tussenronden (droedels, mensen op foto’s herkennen,…) gingen ons dan weer beter af.

Om een lang verhaal kort te maken; “The GHENT CONNECTION”, zoals we onszelf genoemd hadden, is 12e geworden op 38 quizploegen. Niet slecht dus. Zeker als je weet dat we zo’n 72% van de vragen juist hadden. Onderscheiding dus.

En wat hebben we gewonnen met onze verdiende twaalfde plaats? Een reep chocolade! Meer moet dat niet zijn.

PS: de ongekroonde prijs voor beste ploegnaam werd aan onze tafel unaniem gegeven aan “Rustig Wilfried, Rustig!”

Vorige week zei ik nog tegen iemand dat mijn hooikoorts dit jaar nog aardig goed meevalt. Tot dan toe waren er geen snotterige neuzen en tranende ogen geweest, en ik begon te hopen dat ik er dit jaar geen last van zou hebben. Wishful thinking blijkt nu.

Begin deze week, toen ik met de fiets naar de les reed (in Gent), begonnen mijn ogen al lichtjes te tranen. Geen erg, ik kende de weg, mijn stalen ros kende die ook, en dus raakte ik makkelijk in de universiteitsstraat.
Toen ik vandaag daarentegen in Sint-Truiden de stad in reed, ging het ritje niet zo makkelijk. Ook hier kende ik de weg, mijn stalen ros kende die ook, maar er is ook nog altijd de kwestie van het drukke autoverkeer! Mijn ogen traanden zo hard dat ik moeite had om duidelijk te zien wat er voor me gebeurde. Op een bepaald moment stroomden te tranen zelfs zo hard dat ze op de straat vielen. Best wel een handig Hans-en-Grietje-effect als je de weg terug niet zou weten. Het was dus oppassen geblazen, maar ik ben toch veilig op mijn bestemming geraakt.

Maar wat me deze week dus is opgevallen, is dat ik pas veel begin te niezen (mijn record vandaag is 12x op 1 minuut) en te tranen zodra ik in Limburg ben. Het begon al op de trein toen ik woensdagavond thuiskwam van Gent. Vanaf de eerste Limburgse halte was het al van datte: de eerste nies! Maar door de autorit van Tongeren naar Sint-Truiden (raar verhaal, maar het komt er op neer dat de NMBS weer eens niet te vertrouwen was) werd het echt duidelijk: Ik nies en traan het hardst in Limburg! Er zijn denk ik twee verklaringen: 1) Limburg is het groenst, dus hangt er ook meer prikkelend stuifmeel in de lucht. 2) Ik ben allergisch geworden aan Limburg.

Eender welke verklaring de juiste is (hoewel ik stiekem op de eerste gok), hoop ik dat dat niezen en tranen snel weer ophoudt! Gewoon het feit van constant te moeten niezen is al vervelend, maar als je terwijl ook nog moet studeren is dat niet zo handig. Probeer het zelf maar eens. Je probeert een pagina uit je boek van psychologie te studeren terwijl je twaalf keer op één minuut moet niezen! Op die manier raak je nooit aan die verlossende laatste regel!

Als iemand me kan zeggen aan welk stuifmeel ik allergisch zou kunnen zijn (wat vliegt er nu zoal rond dus) en of daar een remedie voor bestaat, laat het gerust even weten.

Het gebeurt wel vaker dat je denkt dat je trein nooit zal komen opdagen, maar meestal komt die na zo’n twintig minuutjes dan toch. Vandaag niet, want de spoorvakbonden staken. Ze willen “nieuwe arbeids- en loonsvoorwaarden”.

Goed en wel allemaal. België is immers een democratie, en stakende werknemers zijn daar een onderdeel van. Maar moeten nu echt àlle treinen stil blijven staan? Dat hindert niet alleen de naar het werk pendelende arbeiders en bedienden, maar ook studenten, toeristen, en niet te vergeten, buitenlandse investeerders.

Een paar jaar geleden werden overal ter wereld “Visit Belgium” reclamefilmpjes uitgezonden. En onlangs is de regering een campagne gestart om buitenlandse investeerders naar België te lokken met de slogan “Only in Belgium”. Goede titel als je het mij vraagt. Want waar anders dan in België kan je na de uitleg, “Een centrale ligging in Europa, hoog opgeleide werknemers, een intelligent belastingssysteem, … alleen al daarom is het interessant om in België te investeren”(www.belgium.be) zeggen, “Het is wel niet zeker of je werknemers op het werk raken”.

Lieve mensen van de spoorwegen, en bijbehorende vakbonden, waarom het werk neerleggen? Ik zal maar aannemen dat een loonsverhoging nodig is, maar waarom dan compleet stoppen met werken? Er zijn toch mooiere en leukere alternatieven. Zoals die actie een paar jaar geleden waarbij je niets moest betalen om met de trein te reizen. Op die manier hinder je niemand en win je zelfs de steun van de reizigers. Er zijn zelfs nog leukere acties. Knip de kaartjes met een bivakmuts over je hoofd omdat “u zich beroofd voelt”. Hang legoblokjes om je blote voeten omdat ze “met je voeten spelen”. Of zoals Sofie Lemaire op haar blog schreef: draag allemaal een clownsneus omdat u zich “voor de zot gehouden voelt”. Als je nog leukere ideeën hebt, laat ze me weten.

Nee, in heel België rijdt er vandaag geen enkele trein. Maar de NMBS probeert wel nog sympathiek uit de hoek te komen. Op hun website staat immers te lezen dat er op 19 en 20 mei een “verstoord treinverkeer” zal zijn (serieus verstoord als je het mij vraagt), en dat mensen met een abonnement een “sorry-pass” kunnen gaan afhalen aan het loket. Ook de vakbonden proberen sympathiek over te komen. Zo meldde Ludo Stempels van de socialistische spoorbond gisterenavond: “de mensen die onderweg zijn willen we niet ergens in een wei afzetten. We willen de treinen laten toekomen in een station”. ‘t Zou er nog aan mankeren! Stel je voor dat de trein om klokslag 22u stopt langs een wei in Dadizele. De koeien, die normaal alleen naar passerende treinen kijken, zullen niet weten wat hun overkomt.

Nog welgeteld 9 uur en 36 minuten vooraleer de staking is afgelopen, hoewel wellicht de laatavondtreinen ook niet zullen rijden. Het zal dus pas morgenochtend zijn vooraleer we weer luidkeels kunnen zingen: “In een klein stationneke, ’s morgens in de vroegte, stonden zeven wagentjes, netjes op een rij, ‘k zag het machinistje, draaiend aan het wieletje,

haake haake tuuut tuut, weg zijn wij.”

ps: Als je dan toch staakt, kan je meteen ook eisen dat reizigers geen worstenbroodjes meer mogen eten op de trein. De geur is echt verschrikkelijk als je naast een worstenbroodjesetendemedepassagier zit.