imtay.

In een interview met de Nederlandse krant De Telegraaf, pleitte Nederlands politicus Geert Wilders (PVV), hier vooral bekend door de film Fitna, voor de samenhechting van Vlaanderen en Nederland. Een soort nieuwe Lage Landen dus. Best wel een vreemde gedachte. Is dat niet om problemen vragen?

Volgens Wilders zien de Nederlanders zo’n samenhechting wel zitten. Het zou namelijk tal van voordelen bieden. Zo zou Nederland mee kunnen profiteren van de haven van Antwerpen, ons goede schoolsysteem en biedt het nieuwe grondgebied extra werkgelegenheid. Wat er voor Vlaanderen dan weer te winnen valt maakt hij evenwel niet duidelijk. De enige reden die hij geeft is dat de Vlamingen meer gemeen hebben met de Nederlanders, dan met de Walen.

Of dat het geval is betwijfel ik toch enigszins. We mogen dan op het eerste zicht weinig gemeen hebben met Wallonië, behalve het koningshuis, een zwak voor frieten en de Belgische vlag, maar wat hebben we dan wel gemeen met Nederland? Dat Bart Peeters ook daar op teevee komt is het enige wat meteen in me opkomt. Dat zegt genoeg.

Dit interview deed me meteen terugdenken aan een weblog-post van professor Rik Torfs. Volgens hem hebben Vlamingen en Nederlanders vrijwel niets gemeen. Of zoals hij het zo mooi schreef: “soms ligt Nederland een wereldreis ver van ons vandaan”:

NEDERLAND – Rik Torfs

Ik schrijf u vanuit Doorn, in Nederland. Hydepark, Driebergsestraatweg om precies te zijn. Niet ver van Utrecht vandaan. Zowat in het midden van Nederland. Ik woon er een colloquium van kerkjuristen over de waarheid bij. Over de waarheid wil ik het niet hebben, want die kent u natuurlijk al. Maar Nederland?

Joop, Dries en Hans
Vroeger was het ons buurland. Nu nog. Maar toch ligt het verder af dan voorheen. In de zeventiger jaren keek iedereen in Vlaanderen naar de Nederlandse televisie. De VRT heette toen BRT. En VTM bestond nog niet. Zo kwam Joop den Uyl in onze huiskamers binnen. Een calvinist die zeer overtuigd niet in God geloofde. Zo iemand had het rijke roomse leven in Vlaanderen nog nooit opgeleverd.
En Dries van Agt, die leerden we ook kennen. Katholiek, sluw, een tikkeltje onbetrouwbaar, meesterlijk zijn onhandigheid exploiterend. Raar kapsel ook. En Hans Wiegel, een populist, maar beschaafd, want zulke lieden bestonden toen nog. Wiegel had twee vrouwen die stierven. We wisten veel over mensen die we voorheen niet kenden, en die nu weerom onbekend zijn geworden.

Artificiële files
Soms mis ik Nederland. Nederland, hoor ik u zuchten, hoe kan dat nu? Avondeten om half zes, rigide huisreglementen in congrescentra, repressieve tolerantie, vreugde om files die zelfs artificieel worden gecreëerd. Maar er zijn ook goede kanten. De meeste zal ik hier niet formuleren. Wegens tijdsgebrek. En ze lezen niet aardig weg. Toch een paar: er is meer groen in de Nederlandse steden dan bij ons. Wij vinden een stad een plek waar er alleen maar stenen mogen zijn.
Nederlanders lezen boeken
Kritiek is in Nederland niet meteen een persoonlijke belediging, leidend tot rancune die zich over vijf generaties uitspreidt. En Nederlanders zijn de langste mensen ter wereld, waardoor ze moeiteloos bij de boeken kunnen die bovenaan in hun bibliotheek staan. Nederlanders lezen trouwens boeken, anders dan Vlamingen.

Alsof Vlaanderen alles is
Maar vooral is er dit. Het belangrijkste voordeel van Nederland is, dat het Vlaanderen niet is. Er is zoveel dat Vlaanderen niet is. Wallonië en Brussel, Frankrijk en Duitsland, Nederland ook. Er is inderdaad zoveel dat Vlaanderen niet is. En toch schijnt het mij soms toe alsof Vlaanderen alles is. In de harten van de mensen? Misschien. Daarover spreek ik mij niet uit.
Liefde is te mooi om er kritiek op te hebben. Maar ook in de media is het alles Vlaanderen wat de klok slaat. Vlaamse politici, Vlaams weer, Vlaanderen bloeit, Vlaanderen voelt zich beledigd, bekende Vlamingen, zeurderige Vlamingen, Vlaamse criticasters en Vlaamse cynici.
Het is ver gekomen, maar soms ligt Nederland een wereldreis ver van ons vandaan.

bron: deredactie