imtay.

De Gentse Mug is volgens mij, samen met de kakkerlak, het meest resistente beest ter wereld. Ik heb er vanavond al twee vakkundig vermoord, maar toch is er nog altijd eentje die me onophoudelijk blijft aanvallen.

Ik heb al alles geprobeerd. Elke muggenmelk, elk kankerverwekkend anti-muggentoestel, elke vorm van Citronelleolie (iets wat alleen geschikt is tegen ongeboren muggen peins ik),…. Zelfs de “Mosquitox Lotion Spécial Tropiques Protection 8 heures” werkt niet. En dat is straf spul! Die anti-muggenspray is zelfs zo sterk, dat ik er spontaan van begin te hoesten wanneer ik er wat van op mijn lichaam spuit!

Maar dat hindert de Gentse muggen niet hoor. Ik heb er zojuist zelfs eentje betrapt die op het dopje van de spuitbus ging zitten. Inderdaad, die spuitbus waar een volwassen jonge man spontaan van begint te hoesten. Maar zo zijn ze wel hoor, de Gentse muggen! Ze zijn dapper! Ze dagen zelfs graag uit. Daarstraks, toen ik aan het eten wat nota bene, kwam er zelfs eentje op het topje van mijn neus zitten. Ik was verrast, maar bij de zaak. Ik liet m’n vork en mes spontaan vallen, en met een snelle handjesklap-beweging klemde ik de mug tussen mijn twee handen. “Haha, victory at last!”. Dat dacht ik tenminste. Want toen ik ik mijn handen weer naar mijn klaarliggend bestek bewoog, fladderde het voordien (vermoedelijk) vermorzelde beestje, zachtjes fluitend weer verder.

‘t Is allemaal zo frustrerend! Met muggenbeten kan ik nog leven. Om het in Ned Flanders’ taal te zeggen: “it sure is fun to scratch”. Maar dat constante gezoem rond je oren als je probeert te slapen…. En daarbij lijkt de enige remedie, de doodsmak, ook niet altijd even doeltreffend.

Ik hoop dat de muggen me vannacht wel wat laten slapen. In ieder geval weet ik al waarover ik wil dromen. Ik heb zelfs al een titel voor mijn dromenreeks: “The most horrible methods to torture a mosquito!”

Jawel, ik kom op teevee. Op Canvas zelfs! Neen, niet in “De Canvascrack” of “Infamous assasinations” (wegens respectievelijk te slim en te berucht), maar in “Stijn en de sterren”. Ik neem de rol van “aandachtig publiek” voor mijn rekening. Een rol die me uitstekend moet liggen.

“Stijn en de sterren” is het vervolg van de gelijknamige spoken-word performance van Stijn Meuris, die dit jaar al op Canvas te zien was. Daarin vertelde hij over dè passie in zijn leven: astronomie. Er worden eind dit jaar zes nieuwe afleveringen, verspreid over twaalf dagen, gedraaid in de Academiezaal in Sint-Truiden.

Dus kijk in maart 2009 zeker eens naar “Stijn en de sterren”. Misschien zie je wel een Timmetje in het publiek zitten. Hoewel de kans daartoe klein is, vermits we verplicht zijn donkere kleding te dragen (daar gaat m’n plan om mijn fluo-kleren aan de trekken).

Ligt dat nu aan mij of lijken deze twee op elkaar?

Mocht je niet weten om wie het gaat, laat een commentje achter.

…maar nog niet meteen.

Ik speelde vorig academiejaar al met de gedachte om terug te gaan tennissen. Maar toen ik me in januari ging inschrijven voor de lessenreeks van het tweede semester, kwam ik teleurgesteld terug thuis. “Dat is al sinds september volzet!” luidde het.

Wel, vandaag startten de inschrijvingen voor volgend academiejaar, en dus stond ik vanmiddag al op het secretariaat van het GUSB (universitair sportcentrum). Ik zou de eerste zijn op het inschrijvingsblad! Ik zou dit keer niet te laat zijn! Maar jammer genoeg was ik niet de eerste. Helemaal niet zelfs! Maar oef,… er was nog één leeg vakje op het inschrijvingsformulier.

Ik heb me dus snel ingeschreven voor de beginnelingencursus. Ik heb al wel wat tennislessen gehad (pff, dat is al zes jaar geleden), maar een opfrissing van de basics zal zeker geen kwaad kunnen. En om ook het tweede semester een beetje de sportieveling uit te hangen, heb ik me ineens ingeschreven voor de “halfgevorderden cursus”.

Maar voor het allemaal zover is, zal ik toch eerst terug wat aan de conditie moeten werken. Dat werd me vandaag bijzonder duidelijk! Het fietstochtje van mijn kot naar de watersportbaan verliep vlotjes. De Sint-Kwintensberg en de Verlorenkost afdenderen, om vervolgens uit te bollen langs de Coupure. Eaaassyyy. De weg terug daarentegen….
Tegenwind en regen maakte het me langs de Coupure al lastig, maar dat laatste stukje Verlorenkost moest er echt niet bij! En na een korte stop in Spar (ik heb nog steeds die boodschappenmeid niet gevonden) moest ik nog de Kanunnikenstraat omhoog (beladen met boodschappen). Toen ik eindelijk terug op mijn kot was, heb ik meteen een afspraak met mezelf gemaakt. “Begin september ga ik terug beginnen lopen!”.

In ieder geval, vanaf eindseptember kan je me elke maandagavond (8 weken lang) vinden op de tenniscourt. En natuurlijk zijn uitnodigingen voor tenniswedstrijdjes ook nog altijd meer dan welkom.

Wie het nog niet zou weten: ik ben een DVD-boxverslinder! Series als One Tree Hill, Ally McBeal en Prison Break hebben al lang geen geheimen meer voor mij. En onlangs ben ik begonnen aan de third best series ever! ALF!*

ALF

ALF (Alien Life Form) is slechts de bijnaam van Gordon Shumway, een 234-jarig harig buitenaards beest van de planeet Melmac, met grote oren een lange snuit. Maar zoals bij alles is het niet alleen het uiterlijk dat telt. Ook het karakter van de persoon in kwestie speelt een grote rol. Maar ook daar kom je bedrogen uit. ALF is egoïstisch, brutaal, sarcastisch en gulzig. Dat laatste vertaalt zich in ontelbare pogingen om de kat van de Tanner-familie, Lucky, op te eten. Maar wat wil je, als je 8 magen hebt?

Plot

Terwijl Gordon’s planeet, Melmac, door enkele nucleaire bommen tot gruis werd herleid, vluchtte de Melmac Orbit Guard de kosmos in met zijn ruimteschip. Na enige tijd pikt hij een radiosignaal op, afkomstig van amateur astroloog op aarde: Willie Tanner. Gordon volgt het signaal en crasht uiteindelijk in de garage van de familie Tanner.
De Tanners (Willie, zijn vrouw Kate, en de kinderen Lynn en Brian) weten niet wat ze moeten aanvangen met het bewusteloze harige beest en verstoppen de Alien Life Form in de keuken.
Ontroerd door het lot van Gordon, beslissen de Tanners dat ALF ben hen mag blijven wonen. En hoewel ze daar later al snel spijt van hebben wordt ALF toch een volwaardig lid van het gezin.

Het einde

Na vier seizoenen (1986-1990), en ontelbare hilarische momenten, was de laatste aflevering van ALF een feit. Daarin staat hij op het punt opgepikt te worden door andere overlevenden van Melmac, maar wordt hij vlak voordien opgepakt door het Amerikaanse leger. Wat er uiteindelijk met Gordon Shumway gebeurt laten de makers aan de verbeelding van de kijkers over. Hoewel, zes jaar later werd een een film over ALF gemaakt (Project ALF). Daarin zou duidelijk moeten worden wat er uiteindelijk met de Melmacian gebeurt. Maar vermits ik de film zelf nog niet gezien heb… Spanning alom.

Making of

De toenmalig beginnende acteur, Robin Williams, zou perfect geweest zijn om ALF te spelen (even harig weet je wel), maar uiteindelijk koos men toch voor een pop. Drie mensen waren er nodig om ALF te “besturen”. Paul Fusco, ook de bedenker van de serie, bediende één arm en de mond, terwijl Lisa Buckley de andere arm voor haar rekening nam. Daarbij kwam er nog eens een derde persoon die via een afstandsbediening ALF’s oren en ogen stuurde. Maar natuurlijk waren er ook scènes waarin de Melmacian volledig in beeld kwam. Daarvoor kwam de acteur Michu Meszaros in actie.
Hoewel alles in de serie heel gezellig en vriendschappelijk leek, was dat op de set allerminst het geval. De acteur die de rollen van de Tanners op zich namen konden het maar moeilijk verkroppen dat zij slechts de aangevers waren voor de grappen van een levenloze harige pop. Vooral Max Wright (Willie Tanner, en voor de echte fans ook de baas van Central Perk in Friends) had een hekel aan de serie. En dat merk je wel degelijk als je naar dit blooper-filmpje kijkt:

You hate it, or you love it

Zoals de meeste series ben je ofwel een grote fan, of vind je het maar niets. En hoewel er veel mensen zijn die ALF even vervelend vinden als La Esterela op teevee ’s morgens vroeg, raad ik je toch aan eens naar deze stokoude (ouder dan mezelf vreemd genoeg), maar schitterende serie te kijken!

* Op nummer 2 in mijn serie-hitlijst, Allo’ Allo’, en op 1 Friends.

Het is nu half 3, het is donker, iedereen heeft zijn oogjes toe en slaapt, maar ik niet, ik heb te warm!
Ik heb mijn iPod er even bijgenomen om aan te tonen hoe warm het hier is. Op dit moment, beste aandachtige lezertjes, hangt er een zweetdruppeltje op het topje van mijn neus, klaar om de wijde wereld te gaan verkennen. En ja, probeer maar eens te slapen met zulke losbandige zweetdruppeltjes die er allemaal op uit zijn naar de kortst bijzijnde rivier te druppelen om daar lekker gaan af te koelen! Maar ze hebben groot gelijk! Als ik kon sprong ik samen met ze de Cicindria in! Hoewel een andere plas water ook al goed is voor mij. Maar als het zo doorgaat moet ik geen beek of rivier meer zoeken, maar vind ik ze gewoon in en rond mijn bed, door al die losbandige zweetdruppeltjes!

Het is eens een warme dag in Sint-Truiden, en er hangt weer oorlog in de lucht!

De fanatieke milities van de Sint-Augustinus parochie trokken eerder al ten strijde, en nu is het de beurt aan de kannonnen-brigade.
Als je denkt, “waar heeft hij nu over”, kan ik je niet anders dan gelijk geven, dus ik verklaar mij nader.

Toegegeven, dat van die fanatieke parochianen was misschien lichtjes overdreven, hoewel zij toch Limburgs meest gevreesde kerkgangers/kerkgangsters (bekijk dat laatste zoals je wil) zijn. Maar de Limburgse kanonnenbrigade bestaat echt! Stel je geen blauwe mannetjes met maffe mutsen voor die met veel buskruit en een lont een loden bal afvuren, maar eerder een op afstand bestuurd high-tech apparaat dat de gemeenste vijand der vijanden te lijf gaat: “de donkere wolk”. Nee, “de donkere wolk” is geen mytisch figuur zoals kapitein Iglo of La Esterella, maar effectief een donkere, grijze donderwolk !
Maar waarom, wie, waar, hoe? Je weet het of niet (dankzij Katarakt weet zelfs Josiane uit Zweveke dat), Haspengouw is rijk aan fruitbomen. En wat doen appelen, peren, en andere gezondheidsgoeroeproducten deze tijd van het jaar: groeien! Hoewel hun groei niet te stuiten lijkt, ondermeer door allerlei giftige sproeistoffen, hebben fruitbomen, een grote natuurlijke vijand: harde regenslag! Die regenslag zou de ontluikende vruchtjes kunnen beschadigen, en daarom gebruiken de fruitboeren in Sint-Truiden een bijzonder simpele, maar effectieve methode: ze schieten naar de wolken!

Ik weet het, het klinkt lichtjes belachelijk, maar het helpt. Door met losse flodders (of een speciaal soort munitie?) naar de donkere lucht te schieten, breken ze de wolkenformaties, waardoor hevige onweersbuien hun regen niet meer laten vallen op de plantages eronder (maar krijgen andere steden in de buurt de volle laag).

Dus als je ooit Sint-Truiden nadert en vreest dat je Iraanse nucleaire bommen in de verte hoort ontploffen, loop niet weg, maar doe rustig je paraplu open, want het gaat zodadelijk regenen.