imtay.

Soms, heel soms, heb ik medelijden met het personeel in de Fnac. Vandaag nog. Die arme verkoper in de muziekafdeling! De geïrriteerdheid stond op zijn voorhoofd af te lezen. Met geïrriteerdheid bedoel ik hier niet de spontane pukkelvorming die vaak bij chocoholics de kop op steekt (vat dat vooral ook letterlijk op), maar eerder de lichte opborrelling van radeloosheid, wanhoop… kortom alles wat het gevolg kan zijn van vervelende klanten.

Laten we de vervelende klante mevrouw A noemen. Of misschien mevrouw N? Nee, mevrouw A is simpeler. Want zeg nu zelf, mevrouw A heeft al veel stommiteiten begaan in haar leven he. Ze is zowat de vrouwelijke tegenhanger van meneer X. We zouden mevrouw A ook Joe the Plumber kunnen noemen, zoals de mode dat toeschrijft. Maar dan moeten we van Joe, Jane maken, en dat is weer een heel gedoe. Nee, laten we het gewoon bij mevrouw A houden, simpel en duidelijk.
Wel, mevrouw A zocht een CD. En dat was zowat het enige wat ze de verkoper kon vertellen. “Ik zoek een CD”. Waarop de verkoper de logische vraag stelde: “Welke CD?”. “Heeeumm, ik weet het eigenlijk niet goed. Het klinkt als….”. Als je nu niet gelooft dat mevrouw A spontaan een liedje begon te neuriën heb je het mis. Daar stond mevrouw A, midden op de muziekafdeling, een liedje te neuriën, voor een minimaal bezet, maar stomverbaasd publiek. “Kan je misschien zeggen in welke taal het liedje is” onderbrak de verkoper mevrouw A, zodat ze zich toch niet al te belachelijk zou maken. “In het Frans. Denk ik. Ja, ‘t was zeker in het Frans!. De zucht van opluchting die de verkoper toen uitblies was voelbaar tot waar ik stond. “Dat beperkt de keuze!”. De verkoper liep snel met mevrouw A naar de afdeling “Franstalige muziek”. “U heeft echt geen idee hoe de artiest heet? Of de titel van de CD? Of misschien de kleur van de cover? Is het een recente CD, of al een oude?”. Het leek net een spelletje “Wie is het”. Als mevrouw A op elke vraag van de verkoper een antwoord had zou dat de keuzemogelijkheid aanzienlijk beperken. Maar het enige dat mevrouw A kon aanbrengen was “uuumuumuuuumuuuum,…. Zo klinkt het. En het was in het Frans!”. “Hee, Johnny kom eens luisteren” riep de verkoper zijn medewerker toe. “Johnny, mevrouw zoekt een Franstalige CD, maar ze kan het liedje alleen maar neuriën. Ken jij misschien het nummer dat mevrouw zoekt?” Johnny luisterde aandachtig. Hij herkende de melodie wel ergens van, maar hij kon niet goed uitmaken of het nu een K3-nummer was, of iets van dat nieuwe album van AC/DC. Zoals je zelf al wel gemerkt hebt, liggen die twee genres ver uit elkaar. Maar de verschillende neurieversies van mevrouw A lagen elke keer ook mijlenver uit elkaar.

Een minuut of tien, veel ergernis van beide verkopers, en geneurie van mevrouw A later waren ze er met z’n drieën nog niet uit. “Sorry mevrouw, ik weet echt niet welk nummer u bedoelt. Misschien moet u maar opzoeken van wie het nummer is, en dan nog eens terugkomen.”. “Dat is inderdaad het beste denk ik” antwoordde mevrouw A. “Dat is echt stom eh, dat ik niet op de naam van die artieste kan komen. ‘t Is nochtans een bekende hoor. Die is altijd bij die Franse president, hoe heet die weer? Sjakosie ofzoiets.”

De figuurlijke lamp van beide muziekverkopers begon plotseling zo hard te gloeien dat ze door overmatige verhitting op de grond in scherven uiteen viel. “U zoekt de CD van Carla Bruni mevrouw!” “Haja, dat is het” zei mevrouw A. ” Maar hoe weten jullie dat nu ineens?”

Je komt soms toch vreemde mensen tegen hoor als verkoper, of als toevallige voorbijganger. Ik ben sinds de ontmoeting met mevrouw A in ieder geval niet meer gestopt met lachen!

Onder het motto dat elk verzinsel mooi is, zolang het “Donna” maar vervangt: de nieuwe hitradio van Peter van de Veire zal, dat hebben ze ons in Peter Live toch wijsgemaakt, “MNM” heten.

… bezoekers is het nieuwe dagrecord van deze blog. Dat zijn er tien meer dan het vorige record van begin deze zomer. Mercietjes allemaal voor langs te komen.

Groetjes,

Tim

…of Frieda Van Wijck volgende week weer de presentatie van De Laatste Show overneemt. Of nodigt Mark Uytterhoeven gewoon een nieuwe gast(e) uit?

Twee bands. Twee podia. Eén clash. Eén winnaar. Dat was het opzet van de Red Bull Soundclash. Met aan de ene kant Absynthe Minded en aan de andere kant Triggerfinger moest het een hevig duel worden. Maar was het dat ook?

Eerlijk toegeven, Rivka, Lydia  en ik stonden ietwat vooringenomenheid voor de deur van de Minnemeers. Absynthe Minded moest en zou winnen! Waarom vraagt u terecht? Wel, ze zijn beter (punt) Nuja, de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we geen enkel nummer van Triggerfinger konden opnoemen. De vooringenomenheid was dus ietwat vanzelfsprekend. Maar ze mochten ons natuurlijk altijd verrassen.

Absynthe Minded

Eenmaal binnen, in wat best een gezellig concertzaaltje was, werd het duidelijk dat wij niet de enigen zouden zijn die de clash tussen de twee band zouden meemaken. Er waren natuurlijk nog een hoop andere concertgangers. Maar dat niet alleen. Er stond ook een gigantische camera opgesteld, vergezeld van een vijftal cameramensen die elk nog een kleiner exemplaar in de hand hielden. Stijn Van De Voorde, MC van de avond, legde meteen alles uit. De Red Bull Soundclash zou niet alleen worden uitgezonden op Studio Brussel, maar ook op TMF. De kans dat u me op televisie zal kunnen bewonderen binnenkort is dus vrij groot (ik sta vlak voor het podium van Absynthe Minded. Zoek en vindt me). Stijn legde ons ook meteen uit hoe we moesten stemmen voor onze favoriete band. Vergeet stemformulieren, rode potloden, en “neem allemaal uw stemkastjes alsjeblief”. Je kon je favoriete band aan punten helpen door zo luid mogelijk voor ze te applaudisseren, te roepen, of door andere vormen van lawaai te maken. Een decibelmeter zou vervolgens alles mooi opmeten.

Triggerfinger

Opwarming:

Zowel Absynthe Minded als Triggerfinger mochten drie nummers spelen. Kwestie van de sfeer er wat in te krijgen. Zoals gewoonlijk zette Bert Ostyn in met Plane Song en de mannen van Triggerfinger met…. heuumm…., goh ja, nu wordt het een beetje pijnlijk….. Ik heb er echt geen idee van. Misschien moet ik dan maar zeggen wat ik er van vond. “Best ok”. Niet meer, niet minder. Het zijn geboren entertainers, dat wel, maar dan moet ook de muziek nog meezitten. En dat was, wat mij betreft, niet echt het geval. Maar spreek me gerust tegen; dat deden die zeven bussen meegereisde Antwerpenaren ook.

Round 1: The Cover

In deze ronde moesten beide groepen een cover brengen. En niet de minste: “Mercy” van Duffy. Geluk, oh geluk, mochten ze wel een joker inzetten, wat ze beide ook meteen deden. Daarmee mochten ze een gastartiest(e) bij zich roepen. Absynthe Minded was eerst aan de beurt, en brachten mee… Lady Linn! De perfecte keuze. Als iemand “Mercy” zou kunnen brengen was het Lady Linn wel! Hoewel…. Damn, bij het eerste duel zouden we al collaboreren! Triggerfinger had namelijk Selah Sue meegebracht. Een favorietje van mij. Het zou een hartverscheurende keuze worden. Absynthe Minded versus Selah Sue. Maar eerlijk is eerlijk. De Mercy-cover van Lady Linn was degelijk, maar NIETS vergeleken met die van Selah Sue en Triggerfinger. ‘k Heb Selah Sue nu al enkele keren bezig gezien, maar nu was ik echt wel overdonderd. De energie van Triggerfinger ging moeiteloos over op Selah Sue, en dan krijg je vuurwerk. Een groot vuurwerk! Herinner je de beelden van de ramp en Enschede nog? Wel zo iets.
De keuze was uiteindelijk dan toch niet zo moeilijk te maken. We zouden applaudisseren voor Triggerfinger. En blijkbaar dacht de meerderheid van het publiek er ook zo over. Twee punten voor Triggerfinger!

Lady Linn

Round 2: Vice Versa

Heb je Triggerfinger ooit een nummer van Absynthe Minded horen spelen, of omgekeerd? Wel, op de Red Bull Soundclash was dat het opzet van de tweede ronde. ‘t Werd meteen duidelijk dat niets beter is dan het origineel. Zou je Sam Gooris een nummer van Eddy Wally willen horen “zingen”? Inderdaad, ik dacht het niet. We besteden er dus verder ook geen aandacht aan. Behalve dan dat Absynthe Minded verdient deze ronde won! De tussenstand was twee-twee.

Round 3: Different Genre

In deze ronde kregen beide groepen een genre opgelegd. Ze moesten dus een eigen nummer aanpassen aan dat genre. Absynthe Minded beet de spits af met een punk-versie, jawel een punk-versie, van een van hun bekendste nummers (waarvan de naam me nu ontsnapt; schaam op mij!). En hoewel Bert Ostyn er zeker niet uitziet als een van de mannekes van Janez Debt, deden ze het verbluffend goed. Bert flirtte er zelfs even mee zijn gitaar tegen de grond te kloppen, maar

besloot wijselijk van dat toch maar niet te doen.
Triggerfinger mocht natuurlijk ook een eigen nummer in ne winterfrack steken (of “in een nieuw jasje stoppen” als je dat liever hoort). Vraag me niet om welk nummer het ging. Zoals eerder gezegd, ik ken niets van die groep. Maar een Triggerfinger-nummer in een country-jasje deed het toch niet voor mij. En daarbij, ze hebben vals gespeeld. Ze hebben er ergens ook een stukje “Broad Daylight” van Gabriel Rios en “Mad About You van Hooverphonic” ingesmeten.
Hoewel Triggerfinger dit keer echt wel slechter was dan Absynthe  Minded gingen ze toch met de meeste punten lopen. Drie dit keer. Waardoor ze met een vijf-twee voorsprong de laatste ronde ingingen.

Round 4: The Clash

Hier was het allemaal nog recht te zetten. Elke band mocht twee eigen nummers spelen. Goh, deze ronde won Absynthe Minded met gemak! Desnoods speelden ze “Oh Lieve Vrouwentoren” van La Esterella. De aansluiting met Triggerfinger lonkte! Maar na vier nummers en twee keer applaus, was de ontgoocheling groot. Triggerfinger kreeg een applaus van 117,7 decibel. Absynthe Minded daarentegen raakte maar aan 117,5. Triggerfinger had, tot schijnbare verbazing van de Absynthe Minded-leden, de Red Bull Soundclash gewonnen. Ruben Block mocht dus de, overigens afschuwelijke, Soundclash-beker de lucht in steken. En terwijl Bert, Renaud, en de anderen van het podium verdwenen, speelde Triggerfinger nog een, voor mij onbekend, nummer.

The end

De Red Bull Soundclash was best aardig. Het was eens wat anders. Wat ik misschien wel wat mistte was een zekere interactie of rivaliteit tussen beide bands. En misschien mocht alles ook nog wat langer duren. Maar toch was het een leuk concert, en iets om zeker nog eens te doen. Volgend jaar misschien een clash tussen Coldplay en Editors in de Minnemeers?

Het verstand komt dan toch met de jaren. Eerst gooit de VRT Donna van de ether, en nu verlaat Music for Live het naar Stella stinkende Leuven! Het Glazen Huis komt naar Gent!

Van 19 tot en met 24 december zakt Studio Brussel af naar ‘t Zuid, sluiten ze drie StuBru-presentatoren op in een glazen huis, en voorziet men ze van alles behalve vast voedsel. Mooie radio wordt dat!
Vorig jaar draaide alles om het gebrek aan drinkbaar water in Afrika, en ook dit jaar focussen ze op een stille ramp: het vluchtelingenprobleem. Meer bepaald, de miljoenen moeders die met hun kinderen op de vlucht zijn voor oorlog en geweld.

Dus beste Gentenaars, inwijkelingen en toeristen, begin nu al maar te sparen zodat je vanaf 19 december wat centjes naar het glazen huis kan brengen. Want in deze tijden van financiële crisissen en sluitende bedrijven, kan je nooit vroeg genoeg beginnen met geld opzij te zetten.

Lang leve het mandarijntje!

Door het algemene verzoek: “schrijf nog eens een blog!”, maar door een gebrek aan inspiratie… Dan maar dit: “Wat heb ik zoal gedaan deze week?” Antwoord: niet veel!

Het was een korte en leuke week in Gent. Dankzij de “algemene staking voor meer koopkracht” (waarbij de meeste stakers ironisch genoeg gingen shoppen) op maandag, vielen al onze lessen weg. ‘k Vertrok dus pas dinsdagochtend naar Gent, voor welgeteld drie en half uur les. U mag dat weinig vinden! Vooral als ik zeg dat die drie en half uur verspreid lagen over de hele week. Maar, voor u jaloerse en boze brieven naar het rectoraat stuurt, we moeten al die uitgestelde lessen nog wel inhalen hoor.

Dat – eerlijk toegegeven chronische – tekort aan lesuren, hebben we deze week dan maar goedgemaakt met feestvieren. Want woensdag stonden er twee feestjes op het programma: ons kotfeestje, en de Politeia Vooruitfuif. We zullen beginnen met het kotfeestje. Verwacht nu geen verhalen van ladderzatte mensen en bonkende Regi-beats. Het was eerder een rustig, en best gezellig housewarming-avondje. Over housewarming gesproken, mijn “wordt eens door de brandweer van het dak geplukt”-maatjes waren er ook. Voor de rest waren er zowat dezelfde gezichten aanwezig als vorig jaar. Niet veel nieuws daar te beleven dus, hoewel me wel iets is opgevallen. Blijkbaar heeft elke student dezelfde meubelen! Vooral deze IKEA-zetel/slaapbank lijkt populair (zie foto). Maar ook de IKEA-bureaulamp (die je zo kan vastschroeven aan je bureau), de IKEA staande lamp, de IKEA-ladekast en de IKEA-dekbedovertrekken zijn in elk kot terug te vinden. Misschien moeten we eens een testje doen. Iedereen die een van deze dingen (of allemaal) heeft, laat een commentje achter.

Na een uurtje socialisen met de kotgenootjes, en mensen die toevallig op bezoek waren bij een van de kotgenootjes (zoals Rivka bij mij op bezoek was), vertrokken Riv en ik naar de Politeia Vooruitfuif. Na wat problemen om binnen te raken, die opgelost werden door wat preasidiumvriendjes, bleek de Vooruitfuif weer een aardig feestje te worden met veel volk en best leuke muziek.
Het was half 5 toen ik terug op kot kwam, 5 uur vooraleer ik sliep, en 8 uur toen de wekker weer afging. ‘k Had om 9 uur les. Heel vroeg dus als je maar 3 uurtjes geslapen hebt. Maar hé, ik was er! (mijn stem helaas niet, daar kan deze blogmevrouw van getuigen).

Dat was zowat mijn week. Je kan echt niet zeggen dat ik teveel gedaan heb eh. Zo mogen er nog wel wat weken volgen. Hoewel, af en toe wat les is misschien ook niet slecht. Kwestie van toch wat bij te leren.