imtay.

‘Blokken’ is veel te gemakkelijk! Dat weet iedereen. De enige moeilijkheid die je van half 7 tot 7 tegenkomt is het verdragen van de ‘grappen’ van Ben Crabbé. Voor de rest is er aan die quiz niets aan! Dat geeft vertrouwen. Een vals vertrouwen zo blijkt, want zodra je meedoet aan een echte quiz voel je je net iets minder slim.

Vol vertrouwen trok ik gisteren naar de jaarlijkse Lentequiz van het Atheneum in Sint-Truiden. Met hetzelfde ploegje als vorig jaar waren we er op gebrand beter te doen dan de twaalfde plaats een jaar geleden. Moeilijk kon dat niet zijn. Een jaartje universiteit en Blokken-vragen rijker moest een podiumplaats zeker haalbaar zijn. Dat dachten we in ieder geval tot voor de eerste vragenronde. Het liep toch niet zo gesmeerd als gehoopt. Het resultaat was er dan ook naar: een vijf op tien! En ook de volgende ronde viel dik tegen: een zes op tien. Maar eeh, dieselgewijs kwamen we na die twee verkenningsrondes pas echt op stoom. Een serie achten en zevens volgden, en ook de tussenronden (spelletjes) waren niet slecht. Het eindresultaat: 153 punten van de te behalen 200. 76% dus. Goed voor een achtste plaats! Een beter resultaat dan vorig jaar dus. Zijn we dan toch slimmer geworden?

Als de (creatieve) wetten van de wiskunde gerespecteerd worden wint ‘The Ghent Connection’ over twee jaar de Lentequiz. Later meer!

José De Cauwer: “Er is nog ene die papa wordt: Filip Meihaeghe“.

Michel Wuyts: “Ik weet niet of er een oorzakelijk verband is, maar Filip heeft de laatste tijd vaak last van zijn rug“.

“Ik vergelijk het asielbeleid wel eens met een ui. Iedereen is het eens over de kern, maar er is vaak discussie omtrent de schil.” -Annemie Turtelboom.

Wie discussieert er ooit over de schil van een ui?

Het was mooi weer vandaag. Heel mooi weer. De zon scheen en het was warm. Een mens wordt daar gelukkig van. En hoewel sommigen me eerder aanspreken met beest, teddybeer of kalf (eigenlijk doet niemand dat, maar het klinkt leuk), ben ik ook een mens. Om mijn geluk te delen liet ik in de namiddag de BOM-VL-rapporten even voor wat ze waren, om de ietwat vreemde gecombineerde geur van broodjes, cola, bier, wheat en Leie op te snuiven aan de graslei. En ik was daar niet alleen. Integendeel. Mijn geluk verbleekte bij het geluk van de vele vrolijk dartelende jonge deernes en de daarbij horende deerne-gapende hengsten. Het is lente. We hebben er lang op gewacht, maar nu is ze er. En ze blijft ook nog een tijdje. Nog een paar dagen volgens Frank. En Frank heeft altijd gelijk!

Voor wie deze week niet de kans heeft om vrolijk onder de lentezon te kuieren langs de Gentse straten post ik hier nog een sfeerfotootje waaraan je je kan verwarmen terwijl je gefrustreerd achter je bureautje zit. Veel plezier, en vergeet de niet naar het ISS te kijken (een tip van Frank).

Binnen enkele dagen is het zover. Dan is het lente. Dat wil zeggen dat de graslei bij het eerste lentezonnetje weer overrompeld zal worden door enkele honderden zorgeloze studenten (en de daarbijbehorende wheat-geur). Maar ook dat er terug bladeren aan de bomen zullen groeien, dat hooikoortspatiënten een voorraad Kleenex zullen inslaan en dat de paashaas uit zijn donkere hol zal kruipen om enkele duizenden kippen van hun nageslacht te beroven.

Bovendien is de lente is altijd een periode waarin nieuwe trends hun intrede doen. Vooral op modegebied. Ik heb horen waaien dat flower prints, checks and stripes, laagjes en broeken met een kleedje erboven helemaal ‘in’ zullen zijn. Maar wat de nieuwste trend ook mag zijn, op donderdag dicteert professor V. de mode-wet! Geen flashy kleren bij hem, of opvallende accessoires en haarstijlen. Nee, alles moet zo onopvallend mogelijk zijn. Waarom? Wel, professor V. heeft de vervelende gewoonte om vragen te stellen in zijn lessen. Vragen waar je hoogstwaarschijnlijk het antwoord op zou weten als je niet de godganse dag van het zonnetje was gaan genieten aan de graslei, maar een boek had opengeslagen. Maar er is een truc om ervoor te zorgen dat jij niet het slachtoffer wordt van zijn vragenstellerij. Professor V. pikt zijn slachtoffers er niet willekeurig uit. Hij gaat af op kleur. Iedereen die iets opvallends draagt mag er zeker van zijn dat hij of zij een vraag om de oren geworpen krijgt. De meeste studenten hebben dat al door. Het is opvallend hoe kleurloos iedereen er elke donderdag om vier uur bijloopt. Zwart, of een of ander donkergrijs, is dan de hoofdkleur. Rode, gele en groene sjaals worden vakkundig weggemoffeld en opvallende haarstijlen worden platgelegd. De meest vragenvrezende studenten zorgen er bovendien voor dat ze zover mogelijk achteraan in het auditorium gaan zitten. Het is een kwestie van op tijd te zijn. De achterste plaatsen zijn altijd het eerst bezet.

Professor V. heeft het als lesgever helemaal voor elkaar. Elke student probeert zo weinig mogelijk op te vallen, is stil en komt op tijd naar de les. En hoewel je niet kan zeggen dat hij de meest modebewuste persoon ter wereld is, is professor V. een trendsetter! Hij slaagt er week na week in zijn stempel te drukken op de studenten-mode. En dat alleen maar omdat we aan een collectieve vragenfobie lijden? Studenten zijn vreemde wezens.