imtay.

Drie weken lang ruilde Marcel Vanthilt zijn stulpje in het gezapige Limburg in, voor een villa op hét studentenplein van België: het Sint-Pietersplein in Gent. De trouwe één-kijker, de Gentenaar, of wie woensdag op de Bottelon was heeft ze ongetwijfeld wel al opgemerkt, de Villa Vanthilt.

Villa Vanthilt (GentBlogt)

Hoe uitnodigend zijn met groen tapijt bedekte voortuin ook mag zijn, je kan niet zomaar op bezoek gaan bij Marcel. Een metalen hek en enkele vlees geworden kasten zorgen ervoor dat alleen bekende mensen, en eender wie een uitnodiging op zak heeft, zijn voeten op het plastieken grasveldje kan planten. Maar hoe kom je aan zo’n uitnodiging? Wel, eigenlijk… door er gewoon om vragen.

E, E, M, C, H en ikzelf waren gisteren eregast in de villa. Niet dat Marcel meteen een boeiend gesprek met ons zou aanknopen (hoewel wij stuk voor stuk uiterst boeiende mensen zijn), nee, wij kregen eerder een taak toegedeeld die nog beter bij ons past dan ‘interessant wezen’: ‘sit there and look pretty’. Met een ongelooflijk groot glas water in ons hand zaten we daar, ietwat geforceerd klappend en geeuw-inhoudend te kijken (of beter gezegd te luisteren, vermits je vrijwel niet kon zien wat er vooraan gebeurde). Lag het aan de ietwat vreemde sfeer door het overlijden van Yasmine, de saaie gasten, het feit dat we niks konden zien, of door het niet zo geslaagde sandalen/witte sokken ensemble van de onbekende gast,… ik weet het niet, maar de aflevering van Villa Vanthilt gisterenavond viel wat tegen.

De manier waarop zo’n live-opname tot stand komt bleek ook niet bijster spannend te zijn zijn, maar wel interessant. Je zou denken dat iedereen een beetje zenuwachtig is net voor de uitzending, dat de cameramannen nog vlug hun kabelsleepjongetje een koekje geven om ze stil te houden, dat de studiomeester zijn ‘klap in de handjes’-gebaren nog eens doorneemt, of dat Marcel nog een aantal keer naar het toilet (dat de aannemer van de Villa Vanthilt trouwens nog altijd moet komen installeren) snelt, maar nee hoor, iedereen is doodkalm en weet perfect wat hij of zij moet doen. Alles liep zodanig gesmeerd dat je niet echt het gevoel had dat er gefilmd werd. Maar dat is natuurlijk de kunst van het televisie maken: alles zodanig simuleren en faken dat je op den duur echt denk dat je bij iemand op bezoek bent.

Volgende week verhuist Marcel Vanthilt, samen met zijn villa, weer naar Limburg. Tijdens de Tour de France wordt alles op het Sint-Pietersplein afgebroken en in Hasselt weer opgebouwd, zodat Villa Vanthilt vanaf 27 juli weer van maandag tot donderdag, en op zondag te zien is op één. Als je er aan denkt om ook eens bij Marcel op bezoek te gaan: doe het niet. Koop in plaats daarvan een fles wijn, neem wat vrienden mee, en parkeer jezelf ergens in het zonnetje voor de villa. Zo zie je wat er binnen gebeurt, en kan je de uitzending ook nog eens volgen op een groot scherm.

Hoewel mijn Spaans een beetje roestig is, en ik niet echt thuis ben in mediterrane gebruiken, was ik woensdagavond samen met S, en nog zo’n 500 (bron: vrt) andere mensen te vinden op de eerste Botellon in België. En waar kon dat anders zijn dan op het Sint-Pietersplein in Gent.

Een Botellon (Spaans voor ‘grote fles’) is oorspronkelijk een Spaans evenement dat via sociale netwerksites of sms georganiseerd wordt. Het is de bedoeling dat zoveel mogelijk mensen drank of eten meebrengen en van een of andere openbare plaats een groot terras maken. Best sociaal en gezellig allemaal, zeker wanneer het zonnetje schijnt en er voor je neus een televisieprogramma (Villa Vanthilt) wordt opgenomen.

Het stadsbestuur vond het allemaal net iets minder leuk. Hoewel burgemeester Termont de Botellon een leuk initiatief vond, was hij er niet mee opgezet dat het stadsbestuur niet op de hoogte was gebracht. Bijgevolg moesten er in allerijl extra politieagenten worden opgetrommeld (hoewel alles heel gemoedelijk verliep) en moest IVAGO worden ingeschakeld om de rommel achteraf op te ruimen. De initiatiefnemer die de Botellon via Facebook organiseerde, en nooit verwacht had dat er zoveel mensen zouden komen opdagen, mag zich nu aan een boete aan van 60 euro verwachten. Hij draait ook op voor de opruimingskosten, zo’n 1250 euro. Ondertussen zou er een rekeningnummer geopend zijn waarop iedereen geld kan storten om de initiatiefnemer uit de kosten te helpen. We zijn dus toch nog sociale wezens!

Ik zoek al een tijdje naar een nieuwe schoudertas. Meer bepaald deze:

Hoewel vrijwel elke kleding- en schoenwinkel wel een aantal Converse-dingen heeft, blijkt deze Messenger Bag moeilijk te vinden te zijn. Mocht iemand ze spotten in Gent, Sint-Truiden, of zelfs Dadizele, please let me know.

Soms wordt het studeren eventjes teveel, en dan zeg je vreemde dingen. Zoals deze, na een overdosis wijsbegeerte:

- Wat eet je vanmiddag?

- Fishsticks me puree en Spinoza. En gie?

- Hume, kweenie. Geen honger dus  peins Nietzsche. Keb ook vele werk want Kant nog nie.

prof. dr. genie. A. Dewaele

 Even tussendoor: enkele FML-jes:

Today, my girlfriend of 10 months moved to Europe and we may never see each other again, so I gave her a $200 sterling silver heart necklace as a goodbye present. She gave me a pack of gum. Cinnamon, which I’m allergic to. FML

 

Today, a guy from my school came into my work. I knew him but forgot his name. I didn’t want to be rude and ask for his name when he probably expected me to know it. So, thinking I was clever, I said “How do you spell your name again?”. His name was Rob. FML

 

Today, I met my cousin after two years. She got really tall and skinny, like a model. I joked saying, “You’ve grown and gotten slim, and I’ve stayed the same and have gotten fat.” I expected some sort of disagreement. Instead, she looked me up and down, frowned, and gave me a long, sympathetic hug. FML

Ten tijde van Mexicaanse griep en verkoudheden, is er de laatste dagen nog een andere ziekte onder de mensen: verkiezingskoorts. Sommige hebben er blijkbaar net iets meer last van dan anderen: