imtay.

De Belgische voetbalinfrastructuur mag dan al niet de meest moderne in de wereld zijn, op sommige Spaanse velden -in vierde klasse weliswaar- gaat het er nog iets primitiever aan toe (let op de draagberrie)

Ik lees niet veel. Veel te weinig eigenlijk. Alleen als het moet. Toch hou ik van boeken. Niet om ze te lezen, wel om ze te hebben. Want boeken zijn speciaal. Doorheen hun pagina’s van cryptische tekens, voor iedereen gelijk, maar daarom niet herkenbaar, kom je dingen te weten die ontsproten zijn uit grondig onderzoek, of beter nog, reinste fantasie. Verhalen die iemand wil delen met de wereld.

Er zijn veel te veel verhalen in deze wereld. Teveel tekens, teveel pagina’s, te veel boeken. Je kan ze onmogelijk allemaal lezen. De auteur mag zeker zijn dat hij zijn verhaal slechts met een miniem deel van de wereldbevolking kan delen. Toch komen er elke dag boeken bij. Elke dag opnieuw delen mensen hun verhalen met andere mensen. Om eraan te verdienen. Bitterweinig dan nog. Of gewoon om iets te delen. Iets van zichzelf, om niet vergeten te worden vooraleer de fantasie of de werklust opdroogt. Gelukkig komen er elke dag boeken bij. Want boeken zijn speciaal.

Boeken ruiken lekker. Zeker als ze wat verweerd en muf zijn. Ze ruiken zelfs nog beter als ze al ontelbare jaren stof verzameld hebben. Voor mij geen boekenwinkel met de nieuwste Aspe of Stieg Larsson alsjeblief. Geef me eerder een bibliotheek. Ik hou van een bibliotheekboek met vergeelde bladzijden, vol koffievlekken, en achtergebleven gerochel van de lener die me voorafgegaan is. Dat zijn de goede boeken. Verzamelingen van tekens die al jaren in de kast staan, en nog steeds hun verhalen delen met de wereld. Boeken die al zo lang meegaan dat hun leven, vaak letterlijk, nog slechts aan een zijden draadje hangt. Van die boeken hou ik.

Zeker wanneer er doorheen die jaren van lezend terrorisme, door de terrorist nieuwe tekens zijn achtergelaten. Annotaties en markeringen, die soms nog interessanter zijn dan het verhaal zelf. Ze creëren een nieuw personage. Een personage dat er helemaal niet toe doet, maar daarom juist zo interessant is. Ik stel me vaak de vraag in welk huis mijn bibliotheekboek nog gelegen heeft. Wat die vorige lezer er van vond en waarom hij het nodig vond die ene passage te onderlijnen. Om zeker déze tekens met de wereld te delen? Om met driedubbele onderlijning duidelijk te maken dat net dàt de essentie van het hele verhaal is?

Ik doe het ook. Subtiel, maar toch. Een klein ezelsoor aan mijn favoriete bladzijde; een accidentele potloodtrek onder de zin die me meest aanstaat. Zojuist heb ik nog een papiertje gestoken bij de mooiste foto in het fotoboek ‘Belgicum’ van Vanfleteren dat ik in de Gentse bibliotheek uitgeleend heb. Niet een papiertje dat ik zelf gescheurd heb! Het stak er al in. Bij een lelijke foto! Een foto die mijn voorganger blijkbaar wel de moeite vond, maar ik niet. Het is nu mijn boek! Ik doe ermee wat ik wil! Totdat ik het terug moet brengen en mijn opvolger het papiertje wellicht weer van plaats zal veranderen. Hij of zij creëert dan weer een nieuw personage dat wijst naar een andere foto die je zeker gezien moet hebben. Mijn personage is dan voorgoed vergeten. Vervangen door iemand die jonger is. Maar met een beetje geluk heeft mijn keuze iemand beïnvloed. Of in ieder geval aan het denken gezet. ‘Waarom kiest die nu die lelijke foto eruit!?’

Zoals bij elke Scorsese-film: ik kijk er naar uit!